Hogwart sam się prosił o kłopoty...

Legenda
Kiedy Jass i Thomas wybrali się nad jezioro zostałam sama z Austin’em. Musze przyznać, że jest całkiem niezły chociaż ja na razie mam dość facetów. Wystarczą mi problemy z „zażelowanym”. Z rozmyślań wyrwał mnie Austin:
-Gdzie masz ochotę pójść?
-Hmmm Sama nie wiem...
-Jak ty nie wiesz, to skąd ja mam wiedzieć?
-A też fakt. Przecież jesteś tu pierwszy raz. To może przejdziemy się w stronę stajni?
-Ok., jak chcesz. Powiedz mi dlaczego jesteś taka cicha?
-No może po prostu taka już jestem.
-Nie wierzę!
-To uwierz...
-Nie nabierzesz mnie! Wiele osób w Viperfox’ie opowiadało mi o Tobie. Zostawiłaś tam po sobie niezłą legendę.
-do prawdy?
-aha
W tym momencie doszliśmy do stajni.
-poczekasz tu na mnie chwilkę?- nie czekając na odpowiedz zniknęłam we wnętrzu stajni.
Po kilku minutach wyszłam ciągnąc za sobą za wodze Gwiazdę.
-Rany jaki piękny koń. Twój?
-taa. Chodź usiądziemy pod tamtym drzewem- wskazałam palcem- i opowiesz mi co to za legenda.
Puściłam Gwiazdę na lonży i usiadłam obok Austina pod drzewem.
-to co chcesz wiedzieć?
-hmmm...Wszystko!
-No cóż, często w Viperfox’ie ktoś opowiada o wyczynach Unikalnych- w tym momencie z mojej twarzy zniknął uśmiech. Austin zapewne całkiem niechcący bo niby skąd miał wiedzieć, przypomniał mi o Zoey...
--coś się stało?- chłopak szybko zauważył zmianę
-nie... tylko o kimś mi przypomniałeś..
-O Zoey?- zapytał lecz nie czekał na odpowiedz- wiem o wszystkim od Gwen. Powiedziała mi przed wyjazdem.
-to dobrze, przynajmniej ja już nie będę musiała. Słuchaj jak tak z tobą rozmawiam to czuję jakbym cię znała od lat- powiedziałam z uśmiechem
-Cieszę się! Ale wydaje mi się, że mogliśmy się jedynie minąć gdzieś na korytarzu w Vierfox’ie. Chociaż i to wydaje mi się dziwne ponieważ nigdy wcześniej cię nie spotkałam bo na pewno bym cię zapamiętał i poznali byśmy się już dawno. A może nawet..
-nawet co?- powiedziałam ze śmiechem próbując wydobyć z niego jakieś informacje?
-Kiedyś Ci powiem-odrzekł z uśmiechem na twarzy
-ejjj ale ja chcę teraz
-teraz się nie da...
-ale jesteś no powiedz...- i zaczęłam go łaskotać
-nie ma mowy. Obiecuje że kiedyś Ci powiem. Ok.?
-No chyba mi będzie to musiało wystarczyć... Bo widzę że z Ciebie tego teraz raczej nie wyciągnę.
-to dobrze widzisz..
-w końcu nie dokończyłeś mi opowiadać o tej legendzie..
-a tak... więc po szkole krążą opowiadania o waszych nocnych wypadach... o tajnych przejściach które znalazłyście jak również o komnatach które były znane tylko wam. Są też ploty o kawałach które robiłyście.
-aaaaa.. pamiętam.... to były fajne lata...szkoda że wszystko się pozmieniało
-nie narzekaj... dzięki temu twoje życie jest urozmaicone..
-to ja dziękuję za takie urozmaicenia....
-masz na myśli coś konkretnego?
-w sumie tak...
-jak nie chcesz to nie mów
-nie chcę...
-ok. Wydaje mi się że powinniśmy się udać na zajęcia... Bo w końcu wyjdzie na to że na żadne nie pójdziemy..
-chce ci się?- powiedziałam marudząc
- nie chce mi się ale tak trzeba
-ale ty jesteś porządny... mam tylko nadzieje że nie przesiadujesz większości wolnego czasu w bibliotece bo raczej mnie tam za często nie spotkasz.
-jak chcesz się o mnie czegoś więcej dowiedzieć to chodź- pociągnął mnie za rękę- pogadamy w drodze na zielarstwo.
-a Gwiazda? – zapytałam- poczekaj chwilkę- powiedziałam i podbiegłam do Gwiazdy karząc jej pójść do boksu.
-Ok. możemy już iść!- zarządziłam po czym Austin złapał mnie za rękę i ruszyliśmy w kierunku szklarni....

INEZ

klopoty 2005-05-05 17:25:30
skomentuj (8)

Nowiutki towarek prosto z Viperfox’u
Kiedy w poniedziałek rano obudziłam się, pomyślałam:
- Rany, dzisiaj przyjeżdżają przystojniaki z Nowego Jorku.
Nareszcie, nie mogę się doczekać...
- Co tam gadasz?- to Inez już się obudziła, o ile w ogóle spała
- A nic.
- Wmawiasz mi że jestem głucha?
- Nie. Oczywiście, że nie. Głośno myślałam. O chłopakach z wymiany.
Dzisiaj przyjeżdżają.
- Aaaaa... To wszystko jasne. Kolejny podryw?
- Może. Inez- tu usiadłam na jej łóżku.- Pamiętasz jak razem w
Viperfox`ie podrywałyśmy i nabijałyśmy się z chłopaków, którzy
ślinili się jak tylko o nas pomyśleli?
- Pewnie. To były czasy. Chciałabym się do nich cofnąć... Może nawet przenieść z powrotem do naszej starej szkoły...
- Żałujesz, że tu jesteś?
- Teraz... Tak. Żałuję tego co się stało. Moich nerwów i, cóż,
uczucia, które mogło być piękne, -ale, tu zmieniła głos z
marzycielskiego na bardziej rzeczywisty ,- nic z tego nie wyszło. No
i co mam zrobić..
- Chodź rozerwiesz się. Powrócimy do starych czasów. Będziemy
podrywać i rzucać. Będzie fajnie. No nie daj się prosić.
- No sama nie wiem. Tęsknię do przeszłości, ale boję się
przyszłości. Rozumiesz? Boję się tego, że znowu się zawiodę, że
stracę wiarę w siebie przez kolejnego lalunia.
- Taaak. Staram się ciebie zrozumieć, ale chodź chociaż na
śniadanie. Poczekam na ciebie.
- No dobra. Ważyłam się i schudłam od awantury z Draco 5 kilo.
- Jak nic nie jesz to się nie dziw. No dobra, koniec pogaduch.
Pospiesz się. Ja ubiorę się w łazience obok.
I poszłam. Nie brałam żadnych rzeczy bo w świecie czarodziejów nic
nie jest potrzebne oprócz różdżki. Gdy weszłam do łazienki pustego
dormitorium gdzie śpi Hermiona z paroma innymi dziewczynami,
pomyślałam, że chciałabym przeżyć taką miłość jaką przeżyła Inez.
- Tylko żeby się tak nie skończyła i byłoby super. Może takie
uczucie, może jest już blisko? Nie, to zwykła zabawa, tylko zabawa..
..
Po piętnastu minutach czekałam na Inez we wspólnym. Po pięciu
zjawiła się jak zwykle wystrojona.
- To co idziemy?
- Taaak. Oby to się źle nie skończyło.
- To jest tylko zabawa.
- Zobaczymy.
Szłyśmy sobie korytarzami i gadałyśmy jak kiedyś. Tak zwyczajnie, o
ciuchach, o chłopakach (omijałyśmy temat Draco). Gdy po dziesięciu
minutach długich wędrówek (Inez zaprowadziła mnie na około),
weszłyśmy do Wielkiej Sali, uderzył nas gwar dochodzący głównie z
okolic stołu Gryfonów i Puchonów.
- Tam są - stuknęłam Inez
- Widzę i już wiem, że nie będzie to taki zwykły podryw.
- Nooo. Musimy ich oplątać wokół palców. Wtedy jest największy ubaw.
- Tak, już sobie przypominam jak to się robi...
- No i tak ma być Inez!!!. Cześć wszystkim - powiedziałam
odgarniając grupkę dziewczyn stojących wokół chłopaków. - My się
chyba nie znamy?
- Nie - odpowiedział jeden. Był prześliczny: miał blond
włosy postawione żelem, tworząc artystyczny nieład. Ostro zaznaczone rysy, niebieskie oczy i, co najważniejsze był o rok starszy. - Austin-po-prostu - powiedział jednym tchem. Miałam wrażenie jakby przeszywał
mnie wzrokiem.
- Cześć Austin-po-prostu - zaśmiałam się. - Ja jestem Jass.
- Miło mi, ale jeszcze nie znam twojej koleżanki.
- Inez powiedz coś.
- Już mnie przedstawiłaś - powiedziała od niechcenia (to był jej
chwyt na facetów). Podała rękę chłopakowi. - Inez Unique.
- Miło mi was poznać. Wasi kumple opowiedzieli mi trochę o was -tu
wskazał na Hermionę, Harry`ego i Rona lekko przygniecionych przez
nowe wielbicielki Nowojorczyka. - Może usiądziemy coś przekąsić.
- Niezły pomysł - powiedziała Inez. - Nie jadłam nic już chyba z
tydzień. Ej co to? - wskazała na coś spływającego po ramieniu
Austina.
- O bez kitu. Która to? - zapytał się nowy jego wielbicielek
- HA, HA, Ha - to wszyscy dostaliśmy ataku śmiechu, bo to coś
okazało się śliną jednej z dziewczyn.
- Sorry Austin. - odezwała się jedna. Wydawało mi się jakby to była
Parvati Patil, ale nie byłam pewna.
Dziewczyna wybiegła z Wielkiej Sali czerwona jak burak i z łzami w
oczach. Z drugiej strony cóż się jej dziwić, biedaczynie?
- Hej, nie jesteście głodne? - to Nowojorczyk chciał dać do
zrozumienia dziewczynom, żeby sobie poszły. - Na serio. Zjedźcie
coś. Na razie. - I odwrócił się do nas przewracając oczami. - Są
nieznośne. Jak wy się ich pozbywacie? - zapytał się Harry`ego i
Rona.
- Wiesz, my nie mamy takich problemów. Na szczęście, bo nie wiem co bym zrobił na twoim miejscu. - Ja, Inez i Hermiona już prawie
sikałyśmy ze śmiechu.
- To prawda. Ale powiedz nam coś o sobie. Miał przyjechać jeszcze
jeden chłopak - zapytałam, bo Inez zgrywała niedostępną, a Hermiona już wszystko wiedziała (poza tym ma Kruma...).
- Owszem, ale on nie poznał nikogo oprócz dziewczyn i, - tu pokazał
na wielką jakby narośl ludzką na jednym ze stołów - nie ma żadnej
wymówki. Biedak. Miły z niego chłopak...
- Mam pomysł. Chodźcie wyrwiemy go stamtąd. - podeszliśmy całą
paczką do dziewczyn i dosyć mocno odgarnęłam je i powiedziałam -
Hej, chyba nic nie jadłeś. Chodź do naszego stołu to coś może
WRESZCIE zjesz. A tylko uważaj, bo NIEKTÓRZY mają ślinotok.. - tu
cała nasza paczka wpadła w śmiech razem z nowym. Oczywiście
dziewczyny się obraziły i poszły sobie, mrucząc coś pod nosem.
- Dzięki. Myślałem, że nigdy się ich nie pozbędę. Głodny jestem jak
wilk.
- My też, bo musiałyśmy uwolnić Austina od ślinowych natrętów - ja
starałam się wypaść jak najlepiej. Ale Thomas (tak miał na imię
drugi chłopak) wydawał mi się ładniejszy od Austina. Miał blond
włosy, wprost żółte. Też artystyczny nieład i nie miał jeszcze na
sobie szaty. Nosił jeansy trochę rozszerzone, do tego biała koszula w
maleńką czerwono-brązową krateczkę, a na to brązowy sweterek w
serek. Jednym słowem Lali, a ja takich lubię. Ale zauważyłam, że
Inez patrzy na Austina, który miał już szatę na sobie, a spod niej
wystawał kaptur białej bluzy i jeansy dużo bardziej rozszerzone niż
Thomas’a.
Siedzieliśmy tak chyba z godzinę i opowiadaliśmy o sobie, dopóki
nie przerwała nam Hermiona:
- Patrzcie jak późno! Już zajęcia trwają pół godziny!
- Hermi... My mamy lekcję Quidditcha, więc po co się spieszyć? -
Harry powiedział to jakby ze znużeniem.
- No tak. W sumie to mamy tu szukającego, który nas tu wszystkiego
nauczy, tak? Ja idę. Nie wiem jak wy. Na razie.
- Na razie - powiedzieliśmy chórem.
- Nie wiedziałem, że jesteś szukającym - powiedział Austin. -Ja byłem w swojej szkole obrońcą, ale nie wiem czy mnie tutaj przyjmą..
- Austin.! To wspaniale, bo.. - i tu Harry umilkł, bo napotkał na
smutny wzrok Rona.
- Co? Szukacie kogoś na miejsce obrońcy? -; To Austin.
- Tak. A jeżeli jesteś lepszy ode mnie to cię przyjmą z pocałowaniem
w rękę - powiedział Ron smutnym głosem. - A na pewno jesteś lepszy. Jakbyś widział kartoflaki jakie ja przepuściłem to nie wiedziałbyś czy śmiać się czy płakać. Serio.
- Wszystkich da się nauczyć gry w Quidditcha jak pierwszoklasistę
czytania. Spokojnie, stworzymy taką drużynę o jakiej Gryffindor nie
marzył!!!
Ja trochę czułam się nie w temacie, więc aby zwrócić na siebie uwagę powiedziałam.
- Wiecie chłopaki, my z Inez idziemy pod szklarnie i przy okazji
idziemy się przejść. Jakby co to jesteśmy na błoniach, ok.?
- Dobra. Jak wy idziecie, to przecież nie pójdziecie same. Idę z
wami, a wy?
- Ja i Harry musimy odrobić zaległą pracę z mapy nieba. Jak tak
dalej pójdzie to możemy zaprzyjaźnić się z Pinns - Powiedział Ron załamanym głosem. - Do zobaczenia, chłopaki. Chodź Harry.
- Pa, pa
I poszli. Na taki ciąg wydarzeń czekałam. Zaproponowałam:
- Pokażemy wam całe nasze błonia.
- Dobra, ale Inez dlaczego nic nie mówisz? - zapytał Austin.
Chcąc umożliwić flirt Inez, nie odezwałam się.
- Nie wiem. Chyba już taka jestem. Zamknięta.
- To ja cię otworzę - uuuuu. Pomyślałam. Ostro gra ten Ames. Wziął
Inez za rękę i wybiegł na słoneczne błonia. Ja zostałam sama z
Thomas’em, który wciąż był dla mnie pociągającą zagadką.
- Jak przyjechałem to widziałem, że macie jezioro, może pójdziemy nad
nie i pogadamy, co?
- Świetny pomysł.
I wyszliśmy na zewnątrz, kierując się w stronę jeziora.

JASS

klopoty 2005-04-07 16:49:31
skomentuj (10)

Dziwne i podejrzane zachowanie Draco...
Obudziłam się kiedy słońce było już wysoko na niebie. Dzisiaj chyba jest niedziela. Z resztą co to za różnica i kogo to w ogóle obchodzi bo na pewno nie mnie. Przesiedziałam w dormitorium całe 2 dni. Od ostatniej rozmowy z Jass nie byłam nawet na dole w Pokoju Wspólnym. McGonagall powiedziałam, że bardzo źle się czuję więc zrobiła mi tę przysługę i przełożyła rozpoczęcie szlabanu u Snape’a na poniedziałek. Jassica na szczęście dała mi spokój i o nic mnie nie pytała, chyba uznała że potrzeba mi trochę czasu i samotności. Codziennie rano obok łóżka znajdowałam coś do zjedzenia.

Jak tylko wstałam to udałam się do łazienki i gdzie wzięłam zimny prysznic. Kiedy wróciłam do dormitorium zauważyłam na szafce 2 kartki. Jedna z nich była od Jass.

Inez użyłam zaklęcia XERO PATRO aby skopiować moje prace domowe więc nie musisz już ich robić. Jak znajdziesz chwilkę to przyjdź o 18 do Wspólnego. Będę tam na ciebie czekać razem z chłopcami.
Jass
Natomiast druga wiadomość znajdowała się w eleganckiej kopercie. Zaadresowana była do mnie. Od razu poznałam to pismo. To był list od Draco. Jak on w ogóle śmie coś do mnie pisać po tym co powiedział. Czy do jego zalepionego żelem mózgu nic nie dociera. Chyba wyraziłam się jasno że nie chce go znać. Po chwili ubrałam się w pośpiechu i wyszłam z dormitorium zostawiając list na swoim miejscu.
Wybiegając z Wspólnego chyba troszkę za mocno popchnęłam portret grubszej bo trzasnęła o ścianę ze strasznym hukiem. Jeszcze przez dłuższą chwilę słyszałam jej krzyk na korytarzu. Kiedy byłam niedaleko wyjścia wpadłam na Dracona:
-o Inez... Jak to dobrze cię widzieć. Właśnie się zastanawiałem..- nie zdążył dokończy ć
-to przestań się zastanawiać i odwal się ode mnie raz na zawsze SŁYSZYSZ czy mam ci PRZELITEROWAĆ!!!- wrzasnęłam i wyleciałam na błonia. Na dworze uderzyła mnie świeżość chłodnego powietrza. Było bardzo przyjemnie. Od kiedy wybiegłam ze szkoły nie zatrzymałam się. Nogi same mnie niosły w stronę stajni. Gdy wpadłam do boksu Gwiazdy użyłam zaklęcia aby ją osiodłać. Po chwili już siedziałam na jej grzbiecie i galopowałam przez błonia. To chyba mój najlepszy sposób na chociaż chwilowe zapomnienie o problemach. Nie mam pojęcia ile czasu spędziłam na grzbiecie Gwiazdy ale kiedy odprowadzałam ją do boksu to słońce zachodziło. To był wspaniały widok. Nie pamiętam kiedy ostatni raz zachwycałam się zachodzącym słońcem. Po chwili kierowałam się już w stronę północnej wierzy. We wspólnym czekała na mnie Jass z chłopakami.
-Witaj z powrotem Inez- powitał mnie Harry, przytulił mnie mocno do siebie i szepnął do ucha- Jass już mi powiedziała o wszystkim... bardzo mi przykro
-Czego ci tak przykro... tego zalepionego żelem buca? Harry to do ciebie nie podobne. Może udaj się do skrzydła szpitalnego- próbowałam nie dać po sobie poznać jak mi ciężko
-I oto chodzi Inez...- powiedział Ron po czym dostał dyskretnie łokciem od Pottera- Witaj z powrotem.
-I taką cię właśnie Inez uwielbiam- powiedziała uśmiechnięta od ucha do ucha Jassica- pełną humoru
-a gdzie Hermiona?- zapytałam
-a jak myślisz- powiedzieli zgodnym chórem
-w bibliotece? Jak wróci to na pewno będzie nieźle zakurzona
-taa
-Inez słuchaj muszę z tobą porozmawiać przez chwilkę. Ok.?
-No dobra- powiedziała po czym Jass zaciągnęła mnie w odległy kąt Wspólnego:
-o co chodzi?
-czuje że dzieje się coś złego...
-co masz na myśli?
-Draco zachowuje się jakoś dziwnie... Jak gdyby nic się nie stało...
-Jeżeli zamierzasz o nim mówić to ja z stąd spływam
-poczekaj
-nie rozumiesz że ja się już dość o nim nasłuchałam. Próbuje zapomnieć. A TY MI W TYM NIE POMAGASZ!!!
-czy możesz się na chwilkę zamknąć- powiedziała głośniej Jass
-...
-Słuchaj on dzisiaj do mnie podszedł i tak po prostu zapytał się dlaczego ostatnio nie można cię nigdzie spotkać. Wypytywał się o ciebie i w ogóle. A na dodatek na twojej szafce nocnej znalazłam to- tu wskazała na list
-taa. Tez to widziałam. Ale widzę że ty nawet zdążyłaś przeczytać..
- uznałam ze ty i tak tego nie zrobisz
-to dobrze uznałaś
-więc zrobiłam to za ciebie. Ten list jest dość dziwny. Draco pyta się w nim dlaczego nie chcesz się z nim spotykać? Czy masz kogoś innego? Co się stało? I takie tam inne.... On się zachowuje jakby miał wyczyszczoną cześć pamięci....
-Już skończyłaś? Bo wiesz ja mam głęboko w dupie to co on tam pisze... to z pewnością kolejny podstęp Malfoy’ów.
- No jak chcesz....

INEZ

klopoty 2005-03-16 22:20:15
skomentuj (19)

Konsekwencje i wymiana
-Witam panienkę- przywitałam Inez z lekką ironią- Gdzie się podziewałaś do...
-Błagam mam trzy paragrafy, których PROSZĘ ABYŚ PRZESTRZEGAŁA- 1-źadnych, ale to żadnych panienek, 2- nie krzycz, 3-o nic nie pytaj
-Dobra, dobra. Coś czuję że spotkanie z Draco wcale nie było takie romantyczne.
-błagam Cię, MILCZ z łaski swojej. Zaraz mnie wyleją ze szkoły..
-Panno Unique- to McGonagall, chyba przemieniła się ze ściany w człowieka- Proszę za mną.
-Sama widzisz Jass. Spakuj moje rzeczy, pris
-A ni mi się śni. Poczekam z tym trochę.
-Jak chcesz...

McGonagall sunęła szybko korytarzami, a za nią pędziła Inez Unique:
-Nie wiem, co ci odbiło Unique, ale jesteś bardziej pyskata od Pottera i bliźniaków razem wziętych, a to już jest wyczyn.
-Nie wiem czy mam to traktować jako komplement- burknęła Inez
-Traktuj to jak chcesz. Jak przeżyjesz tę rozmowę, to ci pogratuluję.

Przed nimi pojawił się posąg- wejście do gabinetu Dumbledore’a.
-Wariacje Botta- wypowiedziała wicedyrektorka
Po minucie Inez wraz z Minerwą stanęły przed drzwiami gabinetu. Słychać było jakąś kłótnię.
-Proszę wejść- powiedział dyrektor
-Dzień dobry- mruknęła Inez
-Witam panno Unique. Ma pani gościa-i wskazał na osobę siedzącą na fotelu
-Inez tego się po tobie nie spodziewałam-głos był dziwnie znajomy, to...
-Gwen!!!
-Siemanko stara!
-No nie jestem jeszcze taka stara.
-och dobra niech ci już będzie. Musimy pogadać. SAME
-Oczywiście- powiedział dyrektor
Dwie dziewczyny opuściły na chwilkę gabinet dyrcia.
-To wszystko wina Malfoy’a.
-Mimo wszystko to nadaj twój nauczyciel.
-Ja dziękuję. Popadam powoli w deprechę
-Daj spokój. Uwolnij się od Malfoy’ów. Wszystkich. Nie rozmawiaj z nimi. A co to tego wielkiego blondasa-Lucjana tak?
-Taa
-To kuj się OPCM i rób mu tyle łachy ile się tylko da. No, ale co się stało to się nie odstanie. Niestety masz szlaban.
-O, nie. U kogo?
-U Snape’a
-Nie błagam. Zrób coś. Z każdym innym tylko nie ze Snape’em albo z Malfoy’em.
-Nic nie mogę zrobić.
-Ile czasu będzie trwać?
-Tydzień. Będziesz sprzątać próbówki
-Chociaż to. Myślałam, że będzie gorzej
-Obyło się bez.
-Wiem. Jestem zbyt wybuchowa.
-Taa. Dobra. Wracamy. Idź do Dumbledore’a. Tam jest teraz Snape i Malfoy. Przeproś ich.
-Jak bym mogła...
-Ale nie możesz. Idź już ja musze lecieć do Nowego Jorku. Na razie. Trzymaj się...
-Dzięki....
I nagle trzask i nie ma Gwen. Drugi trzask i Inez znalazła się z powrotem w Gabinecie Dyrektora:
-Chciałabym wszystkich przeprosić. A w szczególności pana, panie Malfoy. Profesorze Snape kiedy mam się pojawić u pana w gabinecie?- wszystkie te słowa Inez wypowiedziała nieobecnym głosem.
-Jutro o 17.
-Oczywiście jeżeli Panowie pozwolą, udam się do swojego dormitorium. Do widzenia.
I wyszła. Nie czekała na odpowiedź. Postanowiła że nie będzie się teleportować. Na korytarzu, przy Grubej Damie Inez spotkała McGonagall:
-Ooo panna Unique. Gratuluję, przeżyłaś
-Rzeczywiście, ale czuję się lekko nieobecna i przygnębiona. Czy myśli pani że to może być syndrom rychłej śmierci?
-Nie, nie sądzę
-To dobrze
-Proszę iść spać. Dobranoc.
-Dobranoc
Po 10 minutach Inez leżała w swoim łóżku, próbując zasnąć.

Następnego dnia obudziłam się wcześnie i spojrzałam na łóżko Inez:
Ufff. Dobrze cię widzieć
-Ja tak nie myślę.
-Daj spokój. Idę na śniadanie.
-Ja nie mam zamiaru nigdzie dzisiaj wychodzić. No oprócz szlabanu.
-Masz szlaban?!
-U Snape
-Kiepsko
-E tam...
-Dobra, ja idę.
Po 15 minutach byłam w Wielkiej Sali i gadałam z Harrym, Ronem i Hermioną.
-Jest mocno przybita. To wszystko przez tego debila- wskazałam brodą na Malfoy’a siedzącego obok swoich goryli- zachowuje się jak gdyby nigdy nic. Strasznie mnie wkurza.
-Nie ciebie jedną. O poczta przyszła
I rozległ się nagły huk skrzydeł. Jeden list dotarł do mnie.
-Od Gwen.
-???-Ron, Hermi i Harry
-Od dyrektorki

Witaj Jass,
Jak wiesz razem z Albusem doszliśmy do porozumienia i w przyszłym tygodniu przylecą do was pewni uczniowie, w ramach wymiany. Do nas przyjedzie jeżeli znasz Cho i Seamus. A do was Thomas Wilson i Austin Ames. To dwaj mili chłopcy. Zajmą miejsca w domach tych uczniów z wymiany. Liczę na Twoja pomoc
Gwen

-Przylatują dwaj przystojniacy z Nowego Jorku!
-Co?- zapytali chórem
-Z wymiany z Viperfox’u
-Super- Hermi
-Ty się pilnuj Kruma- Ron
-Zazdrosny?- ja
-O nią. Nigdy
-Taa. Pewnie
-Dobra koniec tej inteligentnej rozmówki. Dumbledore chce coś powiedzieć.
-Widocznie dostał podobny list- pomyślałam
-Kochani! Mam dla was najświeższą wiadomość. Otóż przyjadą do nas dwaj chłopcy ze szkoły Viperfox w Nowym Jorku w ramach wymiany. Do nich pojedzie Cho z Hufflepufu i Seamus z Gryffindoru. Przywitamy ich już w poniedziałek. Liczę na waszą życzliwość. Zajadajcie!
I wszyscy jak jeden mąż znów poczuli głód i rzucili się na jedzenie jakby nie jedli co najmniej od miesiąca.
-Nie mogę się już doczekać- powiedziałam z pełnymi ustami
-No ja też. Będziemy z jednym w dormitorium Ron.
-Rzeczywiście. Mam nadzieje że będzie fajny
-No- wszyscy razem odpowiedzieliśmy i powróciliśmy do jedzenia.

JASS

klopoty 2005-03-10 19:37:48
skomentuj (26)

I znów Malfoy
Uwaga, uwaga a teraz ogłaszam że rusza dalsza seria notek o przygodach unikalnej dziewczyny. Prosze równiez o brawa. Bo oto przed wami pierwsza noteczka napisana przez Jassicę czyli moją przyjaciółkę Olcię. BRAWA. To jest jej debiut więc proszę się zachwycać.

Gdy razem z Inez weszłyśmy do zamku, wspięłyśmy się szybko po marmurowych schodach i pognałyśmy krętymi korytarzami, aż tu nagle zza rogu:
-Hej Inez zobacz co znalazłam- i palcem wskazałam na samotną miotłę naszego ukochanego Filcha.
-Jass jak nasz woźny mógł zostawić ją tak całkiem samą?
-Słuchaj nie wiem , ale jedyne co mi się nasuwa na myśl to...
-BALLISUS QUIBBOLIS!!- wrzasnęłyśmy na raz
Nagle miotła jak żywa zaczęła się ruszać. Na to ja:
-QUIBBOLIS FILCH
Miotła jak wystrzelona z procy poleciała między nami w kierunku zachodniego skrzydła Hogwartu.
-To się Filch zdziwi- skomentował to dziwnie znajomy głos za nami
-Draco...-wykrztusiła Inez- co ty...
-Chciałem z Tobą pogadać.
-O, panna Unique i... cóż nie spodziewałem się CIEBIE tutaj- tym razem to był Malfoy, tyle że w gorszym i starszym (yhm) wydaniu.
-Tak yyy ojcze ja tak tylko sobie prze...
-Pozwól ze mną synu.
I nagle, poczułam dziwne uczucie jakby ktoś wciągnął mnie do swojego umysłu, tym kimś był Malfoy.
-Jeżeli jeszcze raz ty zdziro zamienisz choć słowo z moim synem to postaram się aby nikt więcej nie musiał się z tobą użerać i na ciebie patrzeć. Czy to wystarczy?- te wszystkie słowa Lucjusz wymówił bez poruszania ustami: chciał pogrozić Inez ale przez przypadek wdarł się tez do mojego umysłu.
Nagle zauważyłam że nie ma obok mnie Inez.
-Inez! Inez!- biegnąc wołałam ją na cały regulator- INEZ!!
Znalazłam ją dopiero, hmmm kto by przypuszczał, w pokoju Wspólnym .
-Inez! Wszędzie cię szukałam...-postanowiłam nie ujawniać tego co wiem z myśli Lucjusza- co się stało?
-Groził mi. Ten dupek mi groził...
-Kto?- Malfoy...
-Ten debil od OPCM- dodała uprzedzając moje nie zadane pytanie.
Gdy wysłuchałam całej historii związanej z Malfoy’em powiedziałam:
-Słuchaj Inez, ja na twoim miejscu nie przejmowała bym się tym cwelem od czarnej magii, tylko zrobiłabym wszystko aby spotkać się z Mal... dobra z Draco- ostatnie słowo wypowiedziałam z lekkim obrzydzeniem- wiem jak ci zależy na tym gościu i postaram się ci pomóc ze zorganizowaniem spotkania. Pójdę do Pottera po pelerynę, dobra?
-Dzięki. Za wszystko.
-Nie ma za co. Naprawdę. Zawsze możesz na mnie liczyć- i tu zmieniłam ton na żartobliwo-mądraliński- Tylko przestań ryczeć!!
-Dobra, ok. Już kończę.

I poszłam do dormitorium chłopaków, prawdę mówiąc przeteleportowałam się:
-Hello boys!!- przywitałam się
-AAA -chłopcy wydali z siebie okrzyk jakby zobaczyli ducha.
-Ej no. Jass, no może jednak- to Neville
-No właśnie, Chcę się przebrać- to Seamus- jestem w samych bokserkach
-Uuuuu Seamus. Teraz to już nie wyjdę. Nie mogę opuścić takiej okazji, a tak serio to gdzie nasz super bohater?
-Harry?
- A widziałeś gdzieś Batmana albo Supermana?- chyba nie załapali o co chodzi bo patrzyli na mnie jak ciele w malowane wrota- Pewnie że Potter!
-Aa to było tak od razu. Poleciał gdzieś- Neville
-Błagam tylko nie do tej biblioteki, błagam
-Możliwe. Coś wspomniał, że musi się uczyć- znowu Neville
-NIE!! JA tam nie idę- wrzasnęłam
-A kto cię zmusza?- Bogu dzięki pomyślałam. To był Potter.
-Całe szczęście. Mogę pożyczyć twoją pelerynę, pris....- tu użyłam całego swojego kobiecego wdzięku
-No nie wiem
-PRIS!! Tu chodzi o Inez...
-Teraz to już naprawdę nie wiem, bo chodzi tu też o tego żelomózgiego Malfoy’ka.
-No niby tak, ale pomyśl o Inez, biednej, siedzącej na dole całkiem samej.
-Gdzie? We wspólnym nikogo nie ma. Mijałem ją przy bibliotece.
-CO?!
-Gówno. Idź zobacz. Pewnie poszła do żelomana.
-Pożycz tę szmatę.- powiedziałam szybko.
-No...
-NATYCHMIAST POTTER!!
-Już, już.
I dwie minuty później leciałam niewidoczna korytarzami ( było po jedenastej wieczorem ). Czułam jakby ktoś zamontował mi silnik w tyłku. Serio, serio!
Lucjusz mocno, zbyt mocno pociągną swego syna na bok i po jakiejś minucie zaczął mówić:
-Synu, rozumiem, że niektóre koleżanki mogą ci się podobać, ale czy mógłbyś wybierać koleżanki z wyższych sfer i najlepiej ze Slitherinu. Wiesz jak z twoją matką dbamy o to abyś dostał dobre wykształcenie chociaż w TEJ szkole i z TYM głupcem za dyrektora to się po prostu nie da dostać świetnego wykształcenia....
Tu Draco przestał zastanawiać się nad tym co mówi do niego ojciec i zaczął myśleć nad sposobem spotkania się z Inez. Jego rozmyślania przerwał rozdzierający ból na policzku. To Lucjusz go spoliczkował.
-Draco!!!! Przestań myśleć o tej dziewczynie- po takim wrzasku aż dziw, że cała szkoła nie wie o ich rozmowie- Czy ty nie rozumiesz? Staram ci się pomóc, A TY MNIE NIE SŁUCHASZ! Masz.... szlaban. Przykro mi to mówić, ale niestety nie możesz się spotykać z nikim, rozumiesz? Oczywiście poza lekcjami. A i jeszcze jedno. Masz mi obiecać, że nigdy się już nie spotkasz z Inez.. Ona jest ogromnym zagrożeniem dla naszej rodziny.
-Tak ojcze. Obiecuję- Draco skłamał. Tak naprawdę nie miał zamiaru przestrzegać reguł narzuconych mu przez ojca. Wymyślił już jak będzie mógł się spotkać z Inez. Rozwiązaniem była peleryna Pottera. Lecz nagle straciła panowanie nad sobą. Głos w głowie mówił mu co ma robić.
UMÓW SIĘ Z UNIQUE. Próbował się przeciwstawić ale był za słaby. Nim się zorientował już był przy wejściu do domu Gryffindoru. Poprosił jakiegoś gryffona, aby powiedział Inez, żeby się z nim spotkała w Wielkiej Sali.
-Powiedz jej, że chcę jej coś bardo ważnego powiedzieć i wyjaśnić-dodał. Szybko zbiegł po schodach, minął wyjście ze szkoły i usiadł przy stole. Po paru minutach przyleciała Inez.
-Cześć Draco.
-Siadaj- powiedział ostrym tonem , który nie należał do prawdziwego Draco.
-Dobrze co chciałeś?
-Nie mam za wiele czasu. Pamiętasz tę dziewczynę w Hogsmeade?
-Taaak.
-Hmmm... Jak ci to powiedzieć. Wymieniłem cię na lepszy model. Ta dziewczyna- Vanessa, wiesz jesteśmy parą.
-Ale Draco co będzie z nami, ze mną?
-Co z Tobą to nie wiem i niewiele mnie to interesuje, ale co z nami. Dobre pytanie, a odpowiedź równie prosta- nic. Wszystko skończone. No to wszystko. Umówiłem się z Vanessą i nie mam za wiele czasu. No to na razie
-Siadaj Malfoy. Teraz ty mnie posłuchasz. Nie chce stąd odejść jako zwykłam pierwsza, lepsza panienką. Chce ci powiedzieć, że to co powiedziałeś nie robi na mnie wrażenia bo już dawno chciałam ci powiedzieć że byłeś tylko kolejną moją zabawką.
-Niesamowite...
-Co?
-Jeszcze na początku miałem wrażenie że jesteś we mnie nadal zakochana.
-To nie myśl tyle bo widocznie ci szkodzi. No to ja tez już idę. Żegnam.
-Pfff dobre sobie. Żegnam- Malfoy odpowiedział z ironią.
Inez zziajana przebiegła obok biblioteki i tam napotkała Malfoy’a seniora.
-A gdzie ci tak spieszno, co?
-Nie twój interes.
-Uważaj co mówisz. Szkoda takiego gorącego uczucia.
-ZAMKNIJ SIĘ DUPKU!!! TO WSZYSTKO TWOJA WINA!!!
-UNIQUE!!!!- no nie jeszcze Snape’a tutaj brakowało- jak ty się odzywasz do nauczyciela?! Marsz do dyrektora.
-Ani mi się śni- odpowiedziała Inez i pobiegła do Wspólnego. Tam napotkała Jassicę......

JASS

klopoty 2005-02-28 18:31:46
skomentuj (19)

Macie czego chcieliście... KŁOPOTY to się dopiero zaczną...
Po kilku minutowej naradzie postanowiłyśmy wcielić nasz plan w życie. Wystarczyło tylko upatrzyć ofiary. Co nie było z kolei takie trudne ponieważ od razu na celownik napatoczył mi się Snape:
-on będzie doskonały- stwierdziłam
-kto?- zapytała Jass
-jak to kto? Przecież to oczywiste że najlepszy do tego będzie nasz wspaniały nauczyciel od eliksirów
-a też fakt. A gdzie on w ogóle jest??
-siedzi przy stoliku razem z McGonagall... Właśnie podchodzi do nich barmanka... i podaje Snape’owi jakiś napój...
-poczekajmy jeszcze chwile aż się trochę napije
-ok..

Trzy łyki później

-Ok... teraz trzeba będzie działać szybko zanim znowu podniesie szklankę- stwierdziłam- teraz Jass- szepnęłam a przyjaciółka wypowiedziała jakieś zaklęcie zmieniające napój Snape’a w szpinakową papkę dla niemowlaków- dobra wynośmy się... resztę sceny obejrzymy zza okien Trzech Mioteł
Razem z Jass wyszłyśmy na zewnątrz. A chwilkę potem widziałyśmy jak Snape próbował się napić lecz wszystko z obrzydzenia wypluł na siedzącą na wprost McGonagall która zaczęła wrzeszczeć:
-DO CZEGO TO JEST PODOBNE!!! ŻEBY NAUCZYCIEL UCZĄCY W SZKOLE MAGII I CZARODZIEJSTWA!!! TAK SIĘ ZACHOWYWAŁ!!! JAKI DAJE PAN PRZYKŁAD UCZNIOM!!!
-ale to nie tak jak myślisz Minerwo
- A SKĄD TY... TY ... ZADUFANY BUCU... MOŻESZ WIEDZIEĆ CO JA MYŚLĘ!!!- profesor McGonagall chyba straciła panowanie. Na od chodnym jeszcze krzyknęła:
-JUŻ JA SIĘ POSTARAM SNAPE ABY DYREKTOR SIĘ O TYM DOWIEDZIAŁ... MOŻESZ ZAPOMNIEĆ O NAUCZANIU OBRONY PRZED CZARNĄ MAGIĄ W TEJ SZKOLE!!!!
O rany nie spodziewałam się takiego zwrotu akcji. Ale nie powiem było warto. I nie żałuję. Z rozmyślań wyrwała mnie Jass:
-to co 1:0 dla nas
-a czegoś ty się kobieto spodziewała- powiedziałam z satysfakcją i przybiłyśmy sobie piątkę.
- wracamy do zamku co??
-nooo robi się już zimno- powiedziała Jass
-zgadzam się- powiedziałam- to na co czekamy, ruszajmy- odparłam i pociągnęłam Jass za rękę w stronę wzgórza... Po drodze zaczęłyśmy rozmawiać:
-Inez...
-hmmm??
-powinnaś porozmawiać z Draco
- a ty znowu zaczynasz??- powiedziałam ze skrzywioną miną
- a ty znowu chcesz to skończyć??- stwierdziła
- nie po prostu nie chce mi się do tego wracać
- ale powinnaś
- a skąd ty możesz wiedzieć co jest dla mnie dobre a co nie co powinnam a co nie??
- bo jestem twoją przyjaciółką i uważam że powinnaś z nim pogadać
-może masz rację tylko gdzie ja go teraz znajdę i czy on w ogóle będzie chciał ze mną rozmawiać po tej awanturze- powiedziałam a łza spłynęła po moim policzku- uważasz że źle zrobiłam
- nie uważam że zrobiłaś to co każda zrobiła by na twoim miejscu... Facet powinien wiedzieć że ci na nim zależy i że jesteś o niego zazdrosna.. to normalne
- tak uważasz
- nie ja to wiem- stwierdziła Jassica
- dzięki..
- za co??
- za to że jesteś przy mnie... i sprowadzasz mnie na ziemię..
-dobra dość tych sentymentów... miałaś znów być sobą... Chodź poszukamy Draco
-ok.

INEZ

klopoty 2004-08-08 19:43:51
skomentuj (60)

Kłótnia i wyjaśnienia ( i ciąg dalszy pod spodem )
Rano zostałam brutalnie potraktowana poduszką przez Jass w celu wyrwania mnie z mojego jakże pięknego snu:
-wstawaj
-daj jeszcze pospać...
-nie śpiochu... zobacz jaki piękny dzień- powiedziała kumpela przesłodzonym głosikiem
-i co z tego- powiedziałam i przykryłam głowę poduszką czego chwilkę później pożałowałam ponieważ Jass wylewitowała moje łóżko przez okno na zewnątrz ( nie wiem jakim cudem ono się tam zmieściło ale mniejsza z tym):
- jak tylko z powrotem znajdę się w dormitorium pożałujesz tego co zrobiłaś
-już się boję
-i bardzo dobrze... a teraz sprowadź mnie z powrotem do zamku
- a wstaniesz???
-co ci tak na tym zależy
-bardzo chciałabym pójść do tej wioski pomorzonej obok Hogwartu
-aaaaa
-beeeee
-no niech ci będzie.... z chęcią wybiorę się do miodowego królestwa i wypiję sobie kremowe piwo
-to super- powiedziała z entuzjazmem i sprowadziła moje łóżko na swoje miejsce

***

Pół godziny później szłyśmy już przez błonia w stronę pobliskiej wioski.... Jass zachwycała się każdym sklepem... a najbardziej podobało jej się Miodowe królestwo ( tak po prawdzie to ona jest strasznym łasuchem tylko że po niej tego nie widać)... Kiedy obeszłyśmy już wszystkie sklepy i skierowałyśmy się w stronę Trzech mioteł niedaleko sklepu Zonka zobaczyłam Draco z jakąś dziewczyną. Nie kojarzyłam jej z Hogwartu... Przystanęłam na chwilę i obserwowałam ich... po chwili Draco pocałował tę dziewczynę a ta odeszła... Do jasnej cholery co to ma znaczyć... nie wytrzymałam i podbiegłam w jego stronę:
-Kim ona jest?
- oooo Inez co ty tu robisz?
-zadałam ci pytanie
-kto kim jest??
-ta dziewczyna
-jaka??
-no ta co ją przed chwilką całowałeś
-a ta...
-tak właśnie ta
-to.... to moja znajoma
-znajoma
-no tak
-ty wszystkie znajome tak żegnasz??
-nie
-to czemu ją zaszczyciłeś takim pożegnaniem
- bo ona jest moją bardzo bliską znajomą
-a może dziewczyną??? Czy ty przypadkiem nie działasz na 2 fronty... co ty sobie wyobrażasz...
-nie ona nie jest moją dziewczyną.. jeżeli jeszcze nie wiesz to ty jesteś moją dziewczyna
- i tak szczerze to nie wiem czy nadal chce nią być
-Inez... co ty wyprawiasz chyba nie chcesz mi powiedzieć że..
-sama nie wiem co chce ci powiedzieć.. musze to przemyśleć i ty też powinieneś- powiedziałam i odeszłam w stronę trzech mioteł
-co się stało- zapytała Jass
-pokłóciłam się z Boskim
-o co??
-później ci to wyjaśnię teraz nie mam ochoty o ty gadać
-ok...

***

Po kilku minutach siedziałyśmy już przy stoliku w Trzech miotłach i popijałyśmy kremowe piwo:
- to co powiesz mi w końcu o co poszło- nalegała Jass
- czy ty koniecznie zawsze musisz wszystko wiedzieć?
- aha
- i się nie odczepisz póki ci nie powiem?
- jakbyś zgadła
- w takim razie niech ci będzie...- westchnęłam i zaczęłam jej opowiadać co się stało. Kiedy skończyłam Jassica zrobiła takie wielkie oczy jakbym jej przed chwilą zabrała obiecanego lizaka:
- a tobie co??- zapytałam
- co za palant- powiedziała- a już myślałam że to fajny facet. Tak ładnie razem wyglądaliście a on ci tu taki numer wycina...
- Jass błagam cię skończmy już ten temat. Nie chce tego dalej ciągnąć
- ok. ok. To co teraz będziemy robić?
- a jak myślisz- zapytałam z lekkim uśmieszkiem
-chyba nie myślisz o TYM co ja??
- a jeśli nawet to co??
- bo jeżeli o Tym myślisz to ja chyba zaraz pęknę ze szczęścia
- a to dlaczego- zapytałam zbita z tropu
- bo ja już myślałam że ty kompletnie sfiksowałaś w tej szkole- stwierdziła- odkąd tu przyjechałam nic się tu nie dzieje... żadnych głupich kawałów i numerów....
- przecież wiesz że ostatnio było mi ciężko
- tak wiem
- po prostu nie miałam nastroju po tym jak dowiedziałam się kim jest Zoey- odparłam a łza popłynęła mi po policzku
- ok. ale teraz już koniec z tym zamartwianiem??
- no jasne... zamierzam znowu być sobą
- to eXtra
- w takim razie jaki masz plan??- zapytałam szeptem przyjaciółkę a ta nachyliła się i przedstawiła mi swój plan na ucho...

INEZ

klopoty 2004-07-10 16:52:24
skomentuj (11)

Przyjazd Jassicy
Kiedy obudziłam się około 12 moim oczom ukazała się czarna sowa, która siedziała na szafce nocnej obok łóżka. Do nóżki miała przywiązany list. Kiedy spostrzegła że się obudziłam sfrunęła z szafki na łóżka. Zaczęła się powoli zbliżać a gdy była już dość blisko dziobnęła mnie po przyjacielsku w rękę:
-Już się domyślam do kogo należysz- powiedziałam do sowy odwiązując jej liścik- czy Draco kazał ci mnie tak przywitać??
Sowa ponownie mnie uszczypnęła. Odwiązałam jej od nóżki liścik i zaczęłam czytać:

Inez spotkajmy się dzisiaj o 17 pod stajnią
Proszę przyjdź
Kocham cię...

Draco

O kurcze do 17 zostało już niecałe 5 godzin, a ja mam mnóstwo rzeczy do zrobienia. Wyskoczyłam z łóżka jak poparzona i poleciałam do łazienki. Po jakiś 30 minutkach byłam już umyta, ale nadal pozostawał problem fryzury i ubioru. Podeszłam do kufra i zaczęłam przeszukiwać go w celu odnalezienia mojej krótkiej, czarnej ( z dodatkami bieli ), plisowanej spódniczki. Kiedy wreszcie wygrzebałam ją z dna i dobrałam do niej jakąś białą bluzeczkę na ramiączkach i kabaretki mogłam spokojnie usiąść na łóżku i zastanowić się nad fryzurą. W końcu doszłam do wniosku że najlepiej będzie jak zostawię rozpuszczone włosy. Około 14 byłam już gotowa. Właśnie zastanawiałam się co zrobię z resztą czasu kiedy do Dormitorium wpadła Hermi:
-Inez.... jak dobrze że jesteś już gotowa- krzyknęła od progu
-co się stało- zapytałam zaskoczona
-Dumbledore zorganizował uroczysty obiad, który rozpocznie się za 10 minut i każdy ma na nim być- powiedziała Hermi ledwo łapiąc powietrze
-to na co jeszcze czekamy- złapałam przyjaciółkę za rękę, wyszeptałam odpowiednie zaklęcie, pstryknęłam palcami-TRZASK- i już znajdowałyśmy się pod drzwiami do Wielkiej Sali:
-nawet nie wiesz Inez jak się cieszę, że opanowałaś sztukę teleportacji. To takie przydatne- powiedziała Hermiona tonem znawcy- Tylko nadal nie rozumiej dlaczego możesz teleportować się w Hogwarcie przecież tego zamku.....
-strzegą przeróżne zaklęcia- skończyłam za nią- ile razy mam ci powtarzać że pochodzę z bardzo starego rodu i wiele rzeczy które się nie możliwe do wykonania przez normalnego czarodzieja ja robię z łatwością
-aha
-Wiesz ale na nic nie zda się ta sztuka jeśli pod deportacji zamiast wejść do Sali będziemy stały na zewnątrz. Wyszło by na to samo gdybyśmy szły pieszo- stwierdziłam
-Dobra, dobra... kończcie już tę rozmowę- to byli Harry i Ron- i chodźmy już do środka
-ok. – powiedziałam i zostałam razem z Hermi brutalnie popchnięta w stronę drzwi. Gdy zajęliśmy już miejsca przy stole, Dumbledore wstał i zaczął swoje przemówienie:
- Witacie moi drodzy... zebraliśmy się tu dzisiaj na uroczystym obiadku z powodu dojścia do naszej szkoły nowej uczennicy... Oczywiście wszyscy wiedzą że takowy uczeń bądź uczennica musi być przydzielony do odpowiedniego domu...dlatego podczas tego posiłku wasza nowa koleżanka zostanie przydzielona przez tiarę do któregoś z domów...powitajmy ją gromkimi brawami- powiedział dyrcio a cała sala zaczęła klaskać- Jassica chodź do nas...- powiedział staruszek a przez salę powoli w stronę stoły nauczycieli kierowała się w miarę wysoka dziewczyna z długimi blond włosami.
Imię i wygląd wydawały mi się dziwnie znajome lecz niestety nie widziałam twarzy dziewczyny aż do momentu w którym usiadła na stołek a prof. McGonagall nałożyła jej tiarę. W tym momencie w owej dziewczynie rozpoznałam moją przyjaciółkę z Viperfox’u. Bardzo bym chciała aby trafiła do Gryffindoru. To zdanie powtarzałam w myślach aż do chwili w której tiara krzyknęła:
-GRYFFINDOR....- jej wrzask jeszcze długo obijał się o ściany wielkiej sali lecz po chwili został przytłumiony gromkimi brawami gryfonów. Jassica podeszła do naszego stołu i od razu pośród uczniów odszukała mnie i podbiegła w moim kierunku z szerokim uśmiechem na twarzy:
-Inez... jak miło..
-ciebie również Jass
-rany jak dużo czasu minęło od naszego ostatniego spotkania
-nie przesadzajmy minęło około 4 miesięcy
-jak dla mnie to stanowczo za dużo
-masz racje
- na szczęście teraz będziemy mogły to nadrobić
-to prawda
-jestem strasznie głodna- stwierdziła Jass
-to na co jeszcze czekamy... Siadajmy- powiedziałam i gestem zaprosiłam kumpelę do stołu
-Ehym- chrząknął Harry
-a pardon. To jest Harry, Ron i Hermiona- przedstawiłam po kolei przyjaciół
-Miło mi was poznać. Jestem Jassica
-nam również- odparli chórem
Przez kolejne 40 minut siedzieliśmy przy stole i rozmawialiśmy. Z wielkiej sali wyszliśmy ostatni. Przy schodach wiodących w stronę wierzy pożegnaliśmy się z Harrym, Ronem i Hermi i poszłyśmy na błonia. Krążyłyśmy w te i we wte rozmawiając o starych dobrych czasach. Po kilku godzinach spaceru postanowiłam pokazać Jass Gwiazdę więc skierowałyśmy się w stronę stajni. Osiodłałyśmy klacz i wyprowadziłyśmy z boksu. W tedy przypomniało mi się że o 17 umówiłam się z Boskim:
-o rany
-co się stało??
- za chwilę przyjdzie tu Draco. Kompletnie zapomniałam że umówiłam się z nim na 17
- kim on jest
-Draco to mój chłopak
-łłłłuuuuu
-daj se siana
-??
-nic, nic
-o patrz tam ktoś idzie w naszym kierunku- powiedziała Jassica i wskazała ręką w kierunku z którego szedł Boski
-to on...
-Witaj Inez...Cieszę się że przyszłaś- powiedział Draco i dał mi buziaka- a ty pewnie jesteś ta Jassica- ta nowa
-zgadza się, Nie będę wam przeszkadzać. Idę sobie pojeździć
-ok. Tylko wróć za jakąś godzinkę. Spotkamy się tu przy stajni i wrócimy razem do Wspólnego.
-ok. nie ma sprawy- powiedziała, wsiadła na konia i pościła się galopem po błoniach
-no nareszcie mamy troszkę czasu dla siebie- stwierdził Draco- gdzie chcesz pójść??
-nie wiem może nad jezioro usiądziemy sobie pod drzewem??
-ok. Chodźmy- powiedział Draco i złapał mnie w pasie
- te lowelasie czy ty sobie przypadkiem na za dużo nie pozwalasz
-a czy to jest dużo??
-w każdym razie sporo
-w takim razie ty nie wiesz co oznacza dużo!!
-a dowiem się?? Czy zostawisz mnie w tej niewiedzy??
Nie musiałam czekać długo na odpowiedz. Boski złapał mnie mocniej i powoli zaczął zbliżać swoje usta do moich.... Staliśmy tak jeszcze przez dłuższą chwilę i całowaliśmy się:
-ślicznie wyglądasz Inez..
-dziękuję- powiedziałam i wtuliłam się w jego ramię. Szliśmy tak objęci przez resztę drogi do jeziora. Draco usiadła pod drzewem a ja położyłam mu głowę na kolana i tak leżeliśmy i rozmawialiśmy przez dłuższy czas. W końcu nad naszymi głowami pojawiła się postać Jass:
- czy ty przypadkiem się nie zapomniałaś??
- spóźniłam się- zapytałam niewinnie
- nie no wcale
- a mogę ci to wynagrodzić
-owszem
-jak?? Jeśli można wiedzieć??
-a można?? Pobiegamy tak jak w Viperfox’ie
-pod postacią zwierząt??
-aha
-ok. Draco poczekasz na nas??
-dobra- odrzekł troszkę zdziwiony
W tym momencie przybrałam postać tygrysa a Jass czarnej pantery i zaczęłyśmy biegać po błoniach trzymając się bliżej zakazanego lasu aby nikt nas nie zauważył. Biegałyśmy taki i bawiłyśmy się przez kolejne pół godziny... Kiedy byłam już zmęczona zaczęłam się powoli skradać w stronę Boskiego który najwyraźniej znudził się obserwowanie poczynań dwóch wariatek i zasnął. Podeszłam do niego powoli i położyłam głowę na jego kolanach
-o już skończyłyście
-tak- powiedziałam przybierając znowu postać człowieka, to samo zrobiła Jass.
-Idziemy już do zamku??- zapytał Draco
-tak chodźmy- powiedziałam i pomogłam chłopakowi wstać...
Przed wejście do zamku pocałowałam Boskiego i poszłam z Jassicą w stronę Wspólnego...

INEZ

klopoty 2004-06-08 18:58:28
skomentuj (22)

Szlaban u Malfoy’a i tajemnica przyjaciół.
Tę notke dedykuje Łapie za wyknanie tego jakże wspaniałego szblonu który teraz możemy oglądać.

Po skończonych lekcjach siedziałam razem z Harrym, Ronem i Hermioną we Wspólnym. Cały czas myślałam o tym że wieczorem muszę się stawić w gabinecie Malfoy’a. Nie byłam w stanie skupić się na odrabianiu prac domowych co z resztą zauważyli moi przyjaciele i chcąc poprawić mi humor zaczęli rozmowę:
-nie przejmuj się Inez...- zaczął Harry
-łatwo ci mówić- odparłam- to nie ty idziesz odrobić szlaban faceta który zamiast nauczać nas OBRONY przed czarna magia uczy nas czarnej magii.
-masz racje- powiedziała zamyślona Hermiona- trzeba będzie coś z tym zrobić. Może jutro pójdziemy po lekcjach do Dumbledore’a
-ok. to dobre rozwiązanie- odparłam- jak mnie dzisiaj Malfoy nie zabije to potowarzyszę wam jutro.
-Inez naprawdę mówię ci nie przejmuj się. Każdy Malfoy jest taki sam czyli...- zaczął Harry
-Harry...- przerwałam mu
-o pardon zapomniałem że ty się spotykasz z tym ślizgonem
-zamiast mi dokuczać lepiej byś mi pomógł coś wymyślić w sprawie tego szlabanu
-Ok.... spokojnie... dajcie mi chwilę.. może zaraz coś wymyśle
-jesteś pewny że wystarczy ci chwila... ja to tak szczerze wątpię..
-mam pomysł
-no nie mów wymyśliłeś coś w tak zawrotnym tempie
-nooo
-w takim razie jestem z ciebie dumna
-dzięki
-nie dziękuj tylko powiedz jaki masz plan
-Ehym... czy my wam może nie przeszkadzamy- do rozmowy wtrącili się Ron i Hermi
- nie ależ skąd... no mów wreszcie Harry na co wpadłeś
-zapomniałem
-weź mnie ty nawet nie dobijaj
-nie mam takiego zamiaru ale co ja ci poradzę na to że mam sklerozę
-lepiej żebyś sobie przypomniał bo inaczej będę zmuszona zastosować terapię wstrząsową... a myślę że nie chciałbyś odczuwać tego na własnej skórze
-nie mam najmniejszego zamiaru
-no ja myślę
-daj mi chwilę to sobie przypomnę
-oby tylko ta chwila nie trwała wiecznie
-już wiem
-to mów od razu bo potem znowu zapomnisz
-ok. A więc tak..
-nie zaczyna się zdania od a więc- wtrąciła się Hermi
-Hermiona błagam... nie teraz... nie przeszkadzaj mu bo zaraz zapomni
-to dacie mi powiedzieć czy nie??- zapytał się zniecierpliwiony Harry
-damy. Mów- ponagliła go Hermiona
-a więc... wpadłem na pomysł że potowarzyszymy ci podczas szlabanu...
-a możesz mnie olśnić w jaki sposób??
-jak to w jaki??
-a tak to... bo chyba nie zamierzacie wejść sobie tak po prostu razem ze mną do jego gabinetu i pomagać mi w odrabianiu szlabanu
-tak po prostu to nie ale przecież możemy być schowani pod peleryną niewidką...
-a no rzeczywiście... dobry pomysł.. ale mam jeszcze jedno pytanie po co wy tam pójdziecie
-a tak aby w razie czegoś móc ci pomóc...
-rozumiem.. niezły ten twój plan
-no ja też tak uważam- przytaknął Harry
-chciałam was tylko poinformować że za jakieś 10 minut powinnam być w jego gabinecie więc powinniśmy się pośpieszyć
-ok. to ja lecę po pelerynę.. zaczą Harry
-poczekaj... szybciej będzie jak użyjesz zaklęcia- wtrąciła się Hermi- accio peleryna niewidka
-sprytnie
-nie sprytne tylko praktyczne
-jak tam chcesz
-skończycie wreszcie... musimy już iść- ponagliłam przyjaciół
-racja... zmywamy się- powiedział Ron i nakrył Harrego i Hermionę peleryną...

***

Po jakiś 5 minutach byliśmy już niedaleko gabinetu Malfoy’a. Przed wejściem Hermiona rzuciła jeszcze na pelerynę kilka pożytecznych zaklęć m.in. takich jak powiększenie aby mogli się swobodnie pod nią poruszać ale również takie jak zaklęcie nie przepuszczające dźwięku spod peleryny aby mogli rozmawiać bez przeszkód. Kiedy wszystko było gotowe powoli i nie pewnie zapukałam do drzwi:
-wejdź Inez..- odpowiedział głos ze środka- czekałem na ciebie
-Bardzo mi przykro ale ja nie podzielam takiej jak pan radość z powodu naszego spotkania- odpowiedziałam przeciągle otwierając drzwi aby moi przyjaciele mogli wejść.
-a to szkoda.- odparł- myślałem że się ucieszysz
-a z czego tu się cieszyć- powiedziałam z pogardą- bo chyba nie z tego że mam szlaban
-to według ciebie to nie jest wystarczający powód do radości
-według mnie nie- powiedziałam- czy możemy już skończyć tę pogawędkę i zacząć mój szlaban. Bo nie wiem czy pan zauważył ale nie mam zamiaru spędzić tu całej nocy..
-w takim razie dobrze... mam dla ciebie kilka zadań jeśli chodzi o szlaban
-a mianowicie...
-nie wiem czy zauważyłaś ale dopiero dziś przyjechałem do Hogwartu i nie zdążyłem się jeszcze rozpakować
-zdążyłam zauważyć- odparłam- ale chyba mi pan nie każe rozpakowywać pana walizek
-nie ależ skąd. Mam inny pomysł.. poukładasz wszystkie moje księgi na tych półkach -powiedział i najpierw wskazał na stos chyba ze stu ksiąg a potem na kilka półek- i poukładasz je alfabetycznie
-o rany- jęknęłam pod nosem- co ja mam teraz zrobić. To zajmie mi chyba z tydzień- powiedziałam szeptem w kierunku w którym stała pod peleryną grupka moich przyjaciół
W tym momencie zauważyłam że księgi bardzo powoli zaczęły zmieniać swoje miejsce. Na szczęście nie zauważył tego Malfoy który był zajęty rozpakowywaniem walizek. Kiedy podeszłam bliżej okazało się że książki są poukładane alfabetycznie, wystarczy je tylko powkładać w takiej kolejności na półki:
-dzięki Hermi- szepnęłam i zaczęłam wkładać książki na półki.
Po jakiś 10 minutach wszystkie księgi były już poukładane na półkach:
-Skończyłam- odparłam z zadowoleniem
-jak to... to nie możliwe... na pewno używałaś czarów
-ależ skąd... po prostu jestem taka zdolna
- to jest po prostu nie możliwe abyś ułożyła około 100 ksiąg w przeciągu...
-co mam teraz zrobić- powiedziałam przerywając wypowiedz profesora.. chociaż nie jaki tam z niego profesor już prędzej śmierciożerca..
-teraz poukładasz te wszystkie księgi od początku w kolejność chronologicznej od najstarszej do najnowszej- odpowiedział z szyderczym uśmiechem
-ale...
-nie ma żadnego ale- powiedział- a i jeszcze jedno połóż swoją różdżkę na moim biurku
-dobrze -powiedziałam i spuściłam głowę
-teraz zobaczymy czy jesteś taka zdolna jak twierdzisz
-może pan być pewny że i tym razem pana nie zawiodę- powiedziałam i podeszłam w stronę półek a równocześnie w stronę miejsca w którym znajdowali się moi przyjaciele:
-Hermi pomórz- szepnęłam.
Znowu zauważyłam że księgi które teraz leżały wywalone z półek na podłogę (to oczywiście za zasługą Malfoy’a) zaczęły zmieniać swoje miejsce. Dobrze że Malfoy był zajęty grzebaniem w swoim kufrze bo niczego nie zauważył. Teraz zostało już tylko powkładać książki na półkę. Na szczęście uporałam się z tym w 5 minut:
-skończyłam... teraz może być pewny że nie używałam czarów...
-niesamowite...- szepnął pod nosem tak abym nie usłyszała.. niestety coś mu nie wyszło
-to prawda... moje zdolności są niesamowite... a może raczej osoba która je posiada
-może... chociaż wątpię.... ale jeżeli naprawdę tak jest to nie sprawi ci teraz żadnej trudności ułożenie jeszcze raz tych ksiąg alfabetycznie ale nie od A do Z tylko od Z do A
-pan chyba oszalał
-nie jestem całkowicie normalny
-szczerze śmie w to wątpić
-uważaj na to co mówisz
-bo co mi pan zrobi- odgryzłam się
-uważam że nie chciała byś wiedzieć
-co rzuci pan na mnie jedno z zaklęć nie wybaczalnych
-a co chcesz??
-nie dziękuje
-a może jednak by ci się to przydało... stałabyś się mniej arogancka w stosunku do nauczycieli
- nie dziękuje- powtórzyłam
-i może wreszcie dowiedziałbym się co to było za zjawisko które uratowało cię w komnacie przed śmiercią- powiedział nie zwracając na moją wypowiedz
-co?? To pan tam był??
-nie twój interes
- a właśnie że mój... to ja mogłam tam zginąć
-to mało istotne... lepiej powiedz mi co to było za zjawisko??
-nie ma mowy -powiedziałam i zaczęłam się powoli kierować w stronę biurka na którym leżała moja różdżka..
-mów..
- NIE- wrzasnęłam i złapałam moją różdżkę
- ani się warz
-nic panu nie zrobię
-nie oto się martwię... lepiej powiedz ci to było??
-czy do pana nie dociera... już mówiłam ze nic nie powiem- wrzasnęłam z ironią
-w takim razie- powiedział z uśmiechem i wyciągnął w moim kierunku różdżkę
-nie!!- wrzasnął Harry i wybiegł z pod peleryny- DRETWOTA
W tym momencie Malfoy runął bezwładnie na ziemię.
-lepiej się stąd zmywajmy- powiedział Ron
-ale co z nim- odparła Hermiona wskazując na ciało profesora
- za chwilę się ocknie- uspokoił ją Harry i skierowaliśmy się wszyscy do wyjścia

***

Około północy weszliśmy do Wspólnego i rozsiedliśmy się wygodnie na fotelach:
- rany ale miałam szlaban- westchnęłam- dzięki Hermi za pomoc przy tych księgach
-a ja- upomniał się Harry
-co ty??
-mnie nie podziękujesz??
-owszem że podziękuje. Dzięki za uratowanie mnie przed zaklęciem- powiedziałam i dałam mu buziaka w policzek
-uuuuu- zainsynuował Ron
-a ty co jesteś zazdrosny- trąciła się Hermiona
-nie no wcale
-no to czego buczysz
-Błagam Ron, Hermiona nie kłóćcie się... przynajmniej nie dzisiaj. Nie mam siły wysłuchiwać tej wymiany zdań- powiedziałam
Ok...niech ci- Hermiona nie zdążyła dokończyć ponieważ w tej chwili do wspólnego powoli zaczęli schodzić gryffoni
-co się dzieje??- zapytałam Harrego
-o kurcze zapomniałem!!
-o czym do jasnej anieli??
-Hermiona to ona nic nie wie??
-nie... zapomniałam jej powiedzieć
-czy możecie mi w końcu to wytłumaczyć?? No chyba że to jest tajne przez poufne
-to jest tajne... ale myślałem że Hermi ci powiedziała
-nic mi nie mówiła ale możesz to naprawić
-ok.- już ci mówię o co chodzi- i w tym momencie Harry opowiedział mi całą historię związaną z Gwardią Dumbledore’a...- i od tej pory spotykamy się raz w tygodniu. I dzisiaj jest akurat dzień naszego spotkania
-super... czy mogę należeć do tej Gwardii??- zapytałam
-no jasne wystarczy tylko że podpiszesz się na tej liście- w tym momencie Hermiona podsunęła mi pod nos listę i pióro
-nie ma sprawy- powiedziałam i złożyłam mój podpis na liście
-od tego momentu jesteś członkiem GD
-eXtra... na potwierdzenie tego że nie zdradzę waszego sekretu ujawnię wam również mój- powiedziałam- tylko błagam was nie krzyczcie bo obudzicie cały Gryfindor a nie chce aby wszyscy wiedzieli
-ok.- odparli chórem Harry, Ron i Hermiona ( pozostałych członków GD już nie było ponieważ Harry kazał im już iść do sali)- w tym momencie zmieniłam się w białego tygrysa syberyjskiego
-super- powiedział Ron a reszta mu przytaknęła
-gdzie się tego nauczyłaś- spytała Harry głaszcząc mnie po głowie
- uczyłam się tego w tajemnicy w mojej starej szkole- odparłam przybierając ludzka postać
-dobra koniec już tej pogawędki. Czas dołączyć już do reszty członków GD. Na pewno już na nas czekają.- ponagliła nas Hermiona
-racja- odparliśmy zgodnie i ruszyliśmy w stronę pokoju życzeń
Po dwóch godzinach ciężkiej pracy wróciliśmy do naszej wierzy i skierowaliśmy się do Dormitoriów wcześniej jednak postanawiając ze jutro pójdziemy do Dumbledore’a aby wyjaśnić z nim sprawę nauczyciela od OPCM...

INEZ

...PS- niestety musze was poinformować że wasz rekord komentarzy nadal wynosi 120... opuszczcie się moi drodzy... opuszczacie...
klopoty 2004-05-23 19:02:19
skomentuj (47)

Dziwna lekcja i dziwny nauczyciel Obrony Przed Czarną Magią
Tę notkę dedykuję głownie Fredowi za to że był "przy mnie" kiedy pisałam tę notkę. Pocieszał mnie kiedy komp mi się zawiesił i wszystko przepadło i musiałam pisać od nowa oraz Łapie Wspaniałemu za to że nadal wytrwale robi dla mnie szablon i baner. Ale również wszystkim tym którzy pisali ostatnoi testy ( mam nadzieje że napisaliście je celująco ) jak również tym którzy odwiedzają mojego bloga.

Obudziłam się dzisiaj troszkę wcześniej niż zazwyczaj mi się to zdarza w ciągu tygodnia. Zwlokłam się z łóżka do łazienki. Szybko umyłam się i rzuciłam jedno z moich ulubionych zaklęć ( które znalazłam w książce którą kiedyś dostałam od mamy „100 000 fryzur za pomocą różdżki”) na włosy. Teraz zamiast mojej zwykłej szopy na głowie miałam zaplecione mnóstwo cieniutkich warkoczyków. Zebrałam je w wysoki kucyk i założyłam szatę. Kiedy wyszłam Hermiona siedziała już na łóżku:
-Witaj Inez- przywitała się
-Ello Hermi- odparłam z entuzjazmem- jak tam? Wyspałaś się?
-można tak powiedzieć- odparła przecierając oczy- czemu mnie nie obudziłaś??
-jakoś tak wyszło- wyjaśniłam
-co wyszło
-nic...tak się mówi
-aha...rozumiem. Idę do łazienki zaraz wracam- powiedziała i skierowała się w stronę łazienki. Podeszłam do mojej szafki nocnej i wyciągnęłam z niej plan zajęć:

Zielarstwo
Zielarstwo
Opieka nad Magicznymi Stworzeniami
Obrona Przed Czarną Magią

Ciekawa jestem jak będzie na OPCM ponieważ od początku roku nie mieliśmy jeszcze ani jednej lekcji z tego przedmiotu bo dyrcio nie znalazł nauczyciela. A wczoraj słyszałam plotki że dzisiaj zajęcia odbędą się normalnie. Ciekawe kto je poprowadzi. Może dyr. nareszcie się zlitował na Snape’m i da mu tę posadę ( Harry mi opowiadał że Snape poluje już od dawna na to stanowisko). Moje rozmyślania przerwała przyjaciółka:
-Inez...
-....
-żyjesz??
-co?? A tak. Zamyśliłam się.
- a nad czym myślałaś- zapytała siadając na moje łóżko
-Zastanawiałam się jak będzie na pierwszych zajęciach OPCM
-to my dzisiaj mamy OPCM
-najwyraźniej tak- powiedziałam wskazując na plan zajęć
-o rany....a ja tak dawno nic nie powtarzałam z tego przedmiotu
-Hermiona uspokój się...jeszcze nie wiadomo czy w ogóle te zajęcia się odbędą
-a czemu miały by się nie odbyć
-ty chyba rzeczywiście się dzisiaj nie wyspałaś. Nie pamiętasz że jak dotąd nie było nauczyciela który by się zgłosił na to stanowisko
-a.....no tak.....teraz sobie przypominam. Rzeczywiście się nie wyspałam.
-w takim razie chodźmy na śniadanie. Może poranny gwar w Wielkiej Sali cię rozbudzi- powiedziałam i pociągnęłam przyjaciółkę za rękę. Rzeczywiście na śniadaniu Hermi zachowywała się już bardziej przytomnie.

***

Po posiłku skierowałyśmy się na zielarstwo. W sumie nie działo się nic ciekawego oprócz tego że Neville znowu nie poradził sobie z przesadzaniem mandragory i został przez nią ogłuszony i zemdlał. Kiedy on się końcu nauczy. Ehhhh...to nie mój interes. Szkoda mi go troszkę. W końcu to miły chłopak. Na ONMS Hagrid pokazał nam znowu jakieś dziwne stworzenie. Musieliśmy je wiernie przerysować na pergamin. Mój rysunek był nawet względny ale rysunki Harrego i Rona to bardziej przypominały karykatury niż szkice. Kiedy kończyłam rysunek usłyszałam strzępy rozmowy kilku gryffonek:
-ciekawe co ona robiła przez ten tydzień?- ktoś zaszeptał
-i dlaczego nie chodziła do szkoły- powiedział jakiś przyciszony głos
-pewnie miała jakiś ważny powód
Tak jak myślałam nie obeszło się bez szeptów, rozmów za moimi plecami. Ciekawe jak długo już to trwa. Jak mogłam być taka ślepa. Nie daruje sobie tego. Z zamyślenia wyrwała mnie Hermi:
-Inez nie zwracaj na to uwagi.
-jak mam nie zwracać na to uwagi
-po prostu ignoruj to
-nie potrafię...powiedz i ile to już trwa
-ok. tygodnia
-jak mogłam tego nie zauważyć ... a może po prostu nie chciałam tego zauważyć... a kiedy to się zaczęło
-może... jak tylko zniknełaś zaczęły się rozmowy. Wszyscy zastanawiali się gdzie jesteś?
-kurcze nie mogę się tak zamartwiać. Musze się za siebie wziąć. Nie obiecuje że mi się uda ignorować te wszystkie szepty i rozmowy ale się postaram
-no nareszcie zaczynasz mówić i zachowywać się jak prawdziwa Unikalna a nie jak jej cień
-Hermi dzięki że jesteś przy mnie w tych najgorszych w moim życiu chwilach
-nie ma sprawy... przecież jesteśmy przyjaciółkami- odparła z uśmiechem – Inez na Boga za 10 minut zaczyna się OPCM
-o rany- jęknęłam i puściłam się pędem w stronę zamku. Po 5 minutach byłyśmy już pod salą. Hermi wyciągnęła z torby wielki opasły tom „Obrona Przed Czarną Magią- 6 rocznik” i zaczęła go czytać. Nie minęła chwila jak drzwi od sali uderzyły z trzaskiem o ścianę. Wszyscy zamarli. Z wnętrza dobiegł nas chłodny głos:
-wejdźcie- wydał mi się niezwykle znajomy ale nie mogłam sobie przypomnieć do kogo należał
Wszyscy posłusznie weszli do klasy i zajęli miejsca siedzące. Wyciągnęliśmy nasze książki i wpatrywaliśmy się w ciszy w stojącą w rogu komnaty postać:
-schowajcie książki. Nie będą wam potrzebne. Bynajmniej nie te. Mam dla was inne księgi –odparł dziwnie znajomy głos
-ale panie prof. na liście- zaczęła Hermiona
-powiedziałem że nie będą wam potrzebne.. zrozumiane?
-tak – oparła ponuro Hermiona
- Jak wiecie będę was uczył obrony przed czarną magia- odparł prof. powoli zbliżając się w naszą stronę- nazywam się Lucjusz Malfoy odparł. Już wiem skąd znałam ten głos. Draco ma podobny. Jeżeli dobrze pamiętam to Boski wspominał coś o tym że jego ojciec jest śmierciożercą. W takim razie dlaczego Dumbledore przydzielił go na tę posadę:
-Panie profesorze- już chciałam się spytać dlaczego Dumbledore przydzielił go na tę posadę kiedy:
-Panno Unique ma pani szlaban dziś wieczorem- zamurowało mnie. On się chyba obawia że wyjawię prawdę o tym kim naprawdę jest. Ciekawe tylko skąd wiedział co chcę powiedzieć.- i niech to będzie nauczką dla każdego kto zechce odpowiedzieć nie pytany. Proszę się stawić u mnie w gabinecie o godzinie 20:00..
-dobrze- odparłam nadal zastanawiając się skąd on wiedział kiedy w mojej głowie odezwał się głos:
- wdarłem się do twojego umysłu
-jak pan śmie-pomyślałam i starałam się zablokować mój umysł lecz bezskutecznie:
-na twoim miejscu nie rozpowiadał bym tego co wiesz na mój temat wszystkim dookoła.Nie mogę zamknąć mojego umysłu. Kiedyś Zoe... tzn. ta śmierciożerczyni uczyła mnie Oklumencji ale słabo mi to szło. Nie wiem co ma robić. Nagle do głowy wpadł mi pomysł- poproszę Pandorę o pomoc. Kiedy tylko o tym pomyślałam mój umysł zamknął się. Jak to dobrze że mam swojego własnego ducha:
-nich pan się nie obawia na pewno nie rozpowiem tego całej szkole ponieważ tą tajemnicę powierzył mi ktoś w sekrecie- pomyślałam...
Lekcja OPCM ciągnęła się niemiłosiernie. Malfoy rozdał nam jakieś księgi zatytułowane „Czarna Magia”. Czy mi się tylko wydaje czy on miał nas nauczać obrony przed czarną magia a nie czarnej magii. No niestety co miałam powiedzieć. Nie chcę dostać kolejnego szlabanu. A tak swoją droga to trzeba by było pójść z tym do dyrcia ale to później. Jak na razie mój dzień nie zapowiada się ciekawie....

INEZ

klopoty 2004-05-07 18:58:30
skomentuj (62)

Powrót do rzeczywistości

...Tę notkę dedykuję wszystkim którzy bedą pisać egzaminy gimnazjalne w środę i czwartek ( mam nadzieje że nie pomyliłam dni)...Życzę wam powodzenia w tych ważnych dla was dniach...MAm nadzieje że wszyscy napiszecie celująco...

...Galopowaliśmy tak przez Zakazany Las bardzo długo...Było już ciemno, zimno i ponuro...Draco chyba nie czuł się najpewniej w siodle bo mocno się mnie trzymał...Nie przeszkadzało mi to bo dzięki temu było mi ciepło... Mogłabym tak galopować na tym koniu bez końca...Uwielbiam ten świst w uszach który towarzyszy galopowaniu....Około północy stanęliśmy na błoniach niedaleko chatki Hagrida gdzie była stajnia dla Gwiazdy... Boski zeskoczył z konia a późnij zdjął mnie ( co on sobie myśli że ja jestem jakaś kaleka i z konia nie potrafię zsiąść. Ale no niech mu już będzie. Przecież go za to nie ugryzę ):
- i co podoba ci się prezent- zapytał z uśmiechem
-no pewnie...ten koń jest boski- powiedziałam i rzuciłam mu się na szyję- nie wiem jak mam ci dziękować??
-nie musisz...chociaż mały buziak...- nie dałam mu dokończyć bo w tym momencie go pocałowałam
-mam nadzieje że taki wystarczy- powiedziałam z uśmiechem
-w zupełności- odparł- chodź zaprowadzimy Gwiazdę do stajni i pójdziemy do zamku.
-ok.- odparłam i pociągnęłam konia za wodze w kierunku stajni......

***

W niedziele wieczorem uświadomiłam sobie że jutro muszę wrócić do szarej hogwardzkiej rzeczywistości. Znowu czekają mnie lekcje i prace domowe. Ale to pikuś w porównaniu z tym że wszyscy ludzie na około mnie będą chcieli wiedzieć co się stało w komnacie? Gdzie jest Zoey? Gdzie się podziewałam w tym tygodniu?. W poniedziałek z samego rana obudziłam się i zwlekłam z łóżka (tzn. z łóżek bo przecież są złączone) i poszłam do łazienki. Kiedy wychodziłam Boski jeszcze spał. Umyłam włosy i wzięłam długi relaksujący prysznic. Przebrałam się w szatę, uczesałam i poszłam do pokoju. Wzięłam do ręki mój plan zajęć:
Transmutacja
Zaklęcia
Zaklęcia
Latanie na miotle
Nie jest tak źle przynajmniej nie ma Eliksirów. Spakowałam książki do torby i podeszłam do Draco aby go obudzić:
-wstawaj leniu- powiedziałam
-daj jeszcze pospać. Przecież nigdzie nam się nie spiesz- odparł i przewrócił się na drugi bok
- w tym sęk że nam się właśnie spieszy i to bardzo bo idziemy do Wielkiej sali a potem na lekcje- odparłam
-co??? -krzyknął
-dobrze słyszałeś idziemy na lekcje i na twoim miejscu to bym, już zaczęła kierować się do łazienki bo zostało tylko 20 minut.

***

Draco poleciał pędem do łazienki. O dziwo wrócił po niecałych 20 minutkach a nie po przynamniej godzinie. Chyba pomagał sobie czarami ale no cóż nie wnikam. Jak wylazł z łaźni, transportowałam nas przed Wielką Salę (aby było szybciej ach to lenistwoooo). Miałam obawy co do tego czy wejść do Wielkiej Sali czy może lepiej by było od razu pójść na lekcje. Ale no cóż nie wytrzymam całego dnie bez zjedzenia śniadania. No cóż raz kozie śmierć. Wzięłam głęboki oddech i ruszyłam przed siebie. Boski szedł obok mnie. Kiedy weszliśmy wszystkie głowy skierowały się w naszym kierunku. Uczniowie zaczęli szeptać. Czułam się coraz gorzej. W połowie sali Draco skierował się w stronę swojego stołu a ja swojego. Usiadłam obok Hermiony:
-Inez....-zaczęła
-Hermi proszę nie teraz i nie tu- powiedziałam- wytłumaczę ci wszystko wieczorem
-dobrze- przytaknęła. Spojrzałam w stronę Harrego i Rona wpatrywali się we mnie jak w ducha
-co wam –zapytałam
-nic, nic –odparli zgodnie tonem lekko obrażonym
-nie obrażajcie się wam też powiem. –wyjaśniłam. Resztę posiłku spędziliśmy w milczeniu. Co było mi bardzo na rękę.

***

Nie będę opisywać wam tutaj lekcji. Ponieważ nie wiem co się na nich działo bo byłam tak jakby nie obecna. Pamiętam tylko lekcje latania na miotle. Kiedy pani Hooch powiedziała abyśmy wsiedli na miotły i potrenowali szybkie zwroty itd. Oderwałam się od ziemi i starałam się zapomnieć o wszystkim, zostawić wszystkie problemy na ziemi i czuć się wolna. W pewnym senie odało mi się to. Przez chwile nie pamiętałam o moich kłopotach......

***

Wieczorkiem usiadłam z Hermioną do prac domowych. Do dziesiątej miałam już napisaną pracę z Transmutacji ( na dwa zwoje pergaminu).Zostały już tylko zaklęcia. Nie miałam siły pisać. Byłam wykończona:
-Hermiona....skończyłaś już zaklęcia? -zapytałam
-Ehym- odparła- ale nie zrobiłam jeszcze transmutacji
-a ja na odwrót mam transmutacje a nie mam zaklęć
-nie chce mi się już pisać- stwierdziła przyjaciółka- masz może jakiś pomysł?
-Hermi nie poznaję cię...ale owszem mam pomysł- odparłam z uśmiechem
-to dawaj- powiedziała- miejmy już lekcje za sobą to pogadamy
-ok. podaj mi swoja pracę- powiedziałam i wyciągnęłam rękę w kierunku Hermiony
-proszę- odparła podając mi zwój. Wyciągnęłam różdżkę i wypowiedziałam zaklęcie w stronę mojego i Hermiony zwoju- XERO PETRO- w tym momencie na stole pojawiły się kopie zwojów
-czy nie poznają się po piśmie- zapytała
-raczej nie- powiedziałam i wypowiedziałam kolejne zaklęcie – STYLO PARTO- teraz każdy zwój jest napisany naszym charakterem pisma. Nikt się nie pozna.- stwierdziłam
-to super- odparła- możemy teraz pogadać
-owszem –odparłam z niechęcią
-Chłopaki chodźcie tu- krzyknęła Hermi w stronę Rona i Harrego. Przybiegli natychmiast i usiedli na fotelach naprzeciwko mnie.
-to pytajcie co chcecie wiedzieć- powiedziałam
-gdzie byłaś przez ten tydzień- zapytał nieśmiało Ron
-Byłam w zamku, w jakimś ukrytym pokoju z.........Bos.....z Draco –powiedziałam
-z kim byłaś- zapytał Harry z niedowierzaniem
-z Draconem, dobrze słyszałeś- powiedziałam
-co ty tam z nim robiłaś- zapytał lekko zmieszany Ron
-...Ron o czym ty myślisz....?-zapytałam
-nic, nic, tak tylko pytałem-odparł- Inez co ci się stało po wyjściu z gabinetu Dumbledore
-poczułam się słabo i zemdlałam-powiedziałam- Draco mnie złapał i zaniósł do skrzydła, a później przenieśliśmy się do tego pokoju.- Harry, Ron powiedzieliście o wszystkim co zaszło w komnacie Hermionie?
-tak wiem o wszystkim- do rozmowy wtrąciła się Hermi
-to dobrze nie będę musiała ci tego powtarzać.- stwierdziłam- chcecie coś jeszcze wiedzieć
-my z Harrym to już chyba wszystko wiemy. Zostwimy was same. Pogadajcie sobie. A my idziemy robić dalej lekcje- powiedział Ron a Harry przytaknął
-ok. to do jutra- powiedziałam
-do jutra- odparli
-no to sobie teraz pogadamy- stwierdzała przyjaciółka
-a o czym chcesz gadać?
-bardzo mnie ciekawi co robiłaś z Draconem przez ten tydzień
Zaczęłam jej opowiadać o tym jak rozmawialiśmy, jak pokazał mi pewne tajemnicze miejsce ( nie powiedziałam gdzie bo przecież obiecałam) , o tym jak się kąpaliśmy i w ogóle...
-przed wczoraj dostałam od Draco prezent. Myślę że chciałbyś go zobaczyć -powiedziałam-co ty na to?
-z chęcią go zobaczę.- wyciągała przed siebie ręce i pstryknełam palcami- TRZASK- i już byłyśmy niedaleko stajni.
-co my tutaj robimy?- zapytała
-poczekaj chwile- powiedziałam i weszłam do stajnie. Po chwili wyszłam prowadząc za sobą za wodze Gwiazdę
-o rany....-jęknęła Hermiona- to twój koń
-Ehym. Dostałam go od Draco. Piękny prawda- powiedziałam głaszcząc konia
-piękny...on jest po prostu cudowny- stwierdziła- jak się nazywa
-Gwiazda- oparłam
-niedość że piękne zwierze to jeszcze ma piękne imię.- zaśmiała się przyjaciółka- no dobra ale chyba już czas wracać. Ciemno już. Przyjdziemy tu jeszcze jutro. Ok.?
-ok.!! -odparłam i teleportowałam nas do dormitorium. Pól godziny później leżałyśmy już w łóżkach:
-branoc Hermi- powiedziałam
-branoc Inez- odpowiedziała ze śmiechem.

INEZ

klopoty 2004-05-02 13:36:19
skomentuj (25)

Tydzień z życia Inez i Draco
Kurcze nie mam pojęcia od czego zacząć bo było tego tak dużo. Dobra najlepiej zacznę od początku. A więc tak....przez pierwsze dwa dni leżałam w łóżku i odpoczywałam ponieważ byłam jeszcze słaba. Draco codziennie przesiadywał całe godziny na moim łóżku rozmawiając ze mną o wszystkim. Po kilku takich rozmowach, a raczej dokładnie trzeciego dnia kiedy poczułam się już znacznie lepiej co objawiło się tym, że wstałam rano (ok. 10) i poszłam do łazienki zamiast wylegiwać się cały dzień w miękkiej pościeli. Wzięłam długi, relaksujący prysznic, ubrałam się w moje ulubione ciuszki ( grafitowe, szerokie dżinsy- biodrówki, błękitną bluzkę ze śmiesznym nadrukiem) i zaplotłam (czytaj. Wypowiedziałam zaklęcie) cieniutkie warkoczyki, które następnie zawiązałam w wysoki kucyk. Kiedy wyszłam z łazienki mój „współlokator” jeszcze spał. Postanowiłam w tym czasie (tzn. aż się obudzi) troszkę uprzątnąć mój tymczasowy pokój gdyż podczas tych kilku dni w czasie których nie wychodziłam z łóżka nikt tu nie sprzątał i teraz ten pokój był po prostu nie do przebycia. Wszędzie walały się różne przedmioty. Wyciągnęłam przed siebie ręce i wypowiedziałam zaklęcie- CHŁOSZCZYŚĆ- i wszystko wróciło na swoje miejsce. Podeszłam do łóżka Boskiego i pocałowałam go. Otworzył oczy i uśmiechnął się ( po jego uśmiechu domyśliłam się że zapewne chciałby abym codziennie go tak budziła; muszę się nad tym poważnie zastanowić ):
-Ty już na nogach?- zapytał zdziwiony
-Tak...a co nie widać ?- odparłam
-No pewnie, że widać. Tylko się dziwię, że tak wcześnie wstałaś, ostatnio to ja budziłem się pierwszy. A na dodatek jesteś już ubrana- powiedział- ślicznie wyglądasz!
-Dzięki- odparłam i pokryłam się lekkim rumieńcem- to co wstajesz czy zamierzasz tak gnić w tym łóżku do końca dnia
-Już wstaję- powiedział i skierował się w stronę drzwi od łazienki – zaraz wracam. Taaaaaa...ja już widzę ile trwa to jego zaraz...wyjdzie z tej „łaźni” dopiero za 30 minut. Dobra to on niech sobie tam siedzi a ja przygotuję w tym czasie śniadanie ( czytaj. Położę na moim łóżku rzeczy które przygotowały skrzaty i poczekam na Draco). Tak jak myślałam Boski wylazł z łazienki po 30 minutkach; bardzo spodobał mu się pomysł zjedzenia wspólnie śniadania na moim łóżku. Przysiadła się do mnie i wtedy zaczęła się rozmowa, której towarzyszyło spożywanie posiłku:
-Inez czy mogłabyś mi teraz opowiedzieć całą tę historię przez którą ostatnio byłaś w tak fatalnym nastroju – zapytał spokojnie Draco
-Wiedziałam, że w końcu o to zapytasz- odparłam smętnie- ale owszem powiem ci o wszystkim. Przez następne pół godziny opowiedziałam mu wszystko co się wydarzyło w komnacie. Pominęłam tylko fakt że pojawiła się tam Pandora ponieważ, wcześniej prosił mnie o to Dumbledore. Dracon w ciszy wysłuchał całej opowieści za co byłam mu wdzięczna. Kiedy skończyłam nie robił mi żadnych wykładów tylko powiedział:
-dobrze wiem jak się czujesz, wspaniale zostałem doświadczony przez życie podobną sytuacją. Dobrze wiem jak czuje się człowiek kiedy dowiaduje się że osoba która była mu bliska nagle staje się tak daleka.- powiedział
-nic z tego nie rozumiem- powiedziałam- przeżyłeś coś podobnego do tego co ja
-tak-odparł ze smutkiem który było widać w jego pięknych szarych oczach.
-jak to, to ty tez byłeś okłamywany przez całe życie, a później dowiedziałeś się że bliska ci osoba jest zła, okropna jest sługą Czarnego Pana?- zapytałam przerażona. Coraz bardziej czułam że wiele rzeczy łączy mnie z tym szarookim czarodziejem. Wiedziałam że on mnie rozumie ale byłam również strasznie ciekawa o kim on mówił
-to nie jest tak do końca- powiedział
-a jak jest- odparłam- ty już wiesz co się stało w moim życiu, wiesz co mnie tak zraniło. Opowiesz mi o swoim życiu.
-Tak- odparł z niechęcią- ja nie byłem okłamywany całe życie ale przez ok. 10 lat. Rok przed przyjściem do Hogwartu dowiedziałem się że mój ojciec jest.........on jest.........ŚMIERCIOŻERCĄ- powiedział. Nie wiedziałam co mam powiedzieć, z moich oczy popłynęły łzy. Jego spotkało coś o wiele gorszego niż mnie. Współczułam mu, ale teraz wiedziałam dlaczego Dumbledore nakazał mi obym nie wspominała mu o Pandorze. Jeśli pan Malfoy chciałby pomóc Voldemortowi mnie zniszczyć na pewno nie zawahałby się użyć zaklęcia niewybaczalnego nawet wobec swojego rodzonego syna , aby tylko wydobyć z niego prawdę w jaki sposób pozbyć się mnie i Pandory. Tak wiele mnie z nim łączyło. Oboje zostaliśmy okłamani, oboje mamy w rodzinie śmierciożercę.... Draco zauważył że płaczę. Podszedł do mnie i delikatnie pocałował, odwzajemniłam pocałunek. Następnie złapałam go za rękę i pociągnęłam w stronę drzwi:
-gdzie idziemy?- zapytał
-na długi spacer. Uważam że nam się przyda, a poza tym chciałabym ci coś pokazać
-dobrze w takim razie chodźmy- powiedział z uśmiechem
- jeszcze chwila, wolałabym aby nikt nas nie widział ponieważ mieliśmy ten tydzień spędzić sami, nie chce aby ktoś nas widział bo zaraz zaczął się pytania: gdzie byłaś? Co się stało? Gdzie Zoey? – nie mam zamiaru na nie odpowiadać. Gdzieś tu miałam tę pelerynę niewidkę. A jest- powiedziałam i wyciągnęłam srebrny płaszcz z kufra. – teraz możemy już iść- powiedziałam i okryłam nas płaszczem. Draco złapał mnie delikatnie za rękę i ruszyliśmy w kierunku błoni. Gdy byliśmy już na dworze, Boski skierował się w stronę Zakazanego Lasu:
-gdzie idziemy- zapytałam
-chcę ci pokazać jedno magiczne miejsce o którym wiem tylko ja-odparł. Nie powiedziałam już nic aż do momentu gdy Draco wprowadził mnie na wspaniałą polanę. Na środku było małe jeziorko w którym można się było kapać, wszędzie pełno kwiatów i powyginanych drzew. Czułam się jak w raju:
-bardzo chciałem abyś poznała to miejsce. Uważam że jest magiczne. Teraz twoja kolej- powiedział- co chciałaś mi pokazać?
- ok. tylko lepiej usiądź, i proszę cię nie krzycz- powiedziałam. Draco lekko zdezorientowany usiadł posłusznie na trawie i oparł się o jedno z tych powyginanych drzew. W tym momencie przemieniłam się w białego tygrysa syberyjskiego. Podeszłam do osłupiałego Draco i położyłam się mu koło nóg, a łeb oparłam o jego kolana:
-super....ty jesteś animagiem- powiedział i zaczął mnie głaskać. Dobra dość tego dobrego. Zmieniłam się z powrotem w człowieka. Teraz zamiast łba na jego kolanach spoczywała tam moja głowa. Widoczne sprawiłam mu tym radochę bo od razu zaczął bawić się moimi włosami. Siedzieliśmy tak na tej polanie aż zrobiło się ciemno. Kiedy zaszło słońce postanowiliśmy wrócić do pokoju. Zarzuciliśmy pelerynę niewidkę i ruszyliśmy w stronę zamku. Po powrocie pierwsza dorwałam łazienkę i oczywiście wzięłam mój ulubiony długi, relaksujący prysznic, przebrałam się w moją ulubioną krótką, czarną koszule nocną i poszłam do pokoju. Kiedy weszłam Draco od razu wleciał do łazienki. Czy ja siedziałam tam aż tak długo?? Chyba tak bo Boski z nudów pościelił nawet łóżka. A właśnie łóżka....one chyba nie stoją na swoim miejscu....coś jest nie tak.....wiem, olśniło mnie te łóżka po prostu są teraz ze sobą złączone (czytaj. Przysunięte do siebie). To na pewno sprawka Draco. Jak tylko wylezie z łazienki to ja mu pokażę...co on sobie wyobraża. To że z nim chodzę nie znaczy że będę z nim spała. O właśnie wyszedł z łazienki owy winowajca:
-co to ma znaczyć?- spytałam
-co, co ma znaczyć- odparł z uśmiechem
-czemu te łóżka są złączone?- a o to co chodzi
-bo boję się spać sam- odparł i chwilę potem wybuchnął śmiechem, a niech mu tam będzie....też zaczęłam się śmiać
-dobra...rozumiem....tylko proszę nie przekraczaj granicy swojego łóżka....-bo inaczej jutro oddzielę te łóżka jakimś silnym zaklęciem i dopiero wtedy będziesz miał się czego bać. Zrozumiane?- postawiłam sprawę jasno
-ok.-odparł i skierował się w swoją stronę łóżka, zrobiłam to samo. Kiedy leżałam już w łóżku z zamkniętymi oczami, Draco pochylił się nade mną i delikatnie musnął swoimi wargami moje
–Dobranoc Inez- powiedział.
-Dobranoc-odparłam

***

Następnego rana budzę się i co widzę. Nie dość że wczoraj powiedziałam Draco aby się nie „zapuszczał” w moje łóżko to jeszcze okazało się że to ja śpię na jego i to jeszcze z głową opartą o jego klatkę piersiową. Nie no ja to mam szczęście. Najpierw wrzeszczę na niego a potem sama nieświadomie łamię ustalone wcześniej przeze mnie zasady. A na dodatek jeszcze on obejmuje mnie teraz ramieniem. I po co ja na niego wczoraj wrzeszczałam?? Nie mam pojęcia. Przecież jest tak przyjemnie- pomyślałam. Nie mam ochoty dzisiaj wstawać. Będę leniuchować. Nikt nie zdoła mnie dzisiaj wyrwać z tego mięciutkiego łóżeczka. I zgadnijcie co się stało- oczywiście Boski to ma na mnie sposoby i zaproponował abyśmy poszli popływać w tym jeziorku ( przecież jest jeszcze wrzesień ). Zgodziłam się od razu. Poleciałam do łazienki i szybko przebrałam się w moje bikini. Kiedy wyszłam Draco nic nie powiedział ponieważ zabrakło mu słow. Zarzucił tylko na nas płaszcz widmo. Tak jak wczoraj skierowaliśmy się w stronę Zakazanego Lasu, na tę magiczną polankę. Niedaleko powyginanych drzew rozłożyliśmy nasze ręczniki i weszliśmy do wody. Była letnia, wspaniała do kąpieli. Najpierw pływaliśmy od brzegu do brzegu lecz w końcu nam się to znudziło. Podpłynęłam do Draco i zaczęłam go na początku pluskać a później podtapiać. Dość szybko załapał o co chodzi, i również zaczął mnie podtapiać. Po kilku godzinkach przebywania w tym jeziorku znudziło nam się to zajęcie i zamierzaliśmy wyjść, to znaczy ja zamierzałam bo nie wiem co myślał wtedy Boski w każdym razie na nic zdało się moje myślenie bo kiedy byłam już niedaleko brzegu Draco podpłyną do mnie od tyłu i wziął na ręce po czym wyniósł na brzeg.:
-jak zamierzasz teraz wrócić- spytałam- bo chyba nie będziesz mnie tak nieść aż do zamku pod peleryną niewidką??
-a co masz inny pomysł- zapytał
-a owszem mam- odparłam z zadowoleniem po czym wyciągnęłam przed siebie ręce i wypowiedziałam zaklęcie -TRZASK-i już byliśmy w pokoju. Draco nadal trzymał mnie na rękach – będziesz mnie tak trzymać do końca życia zapytałam
-szczerze to nie jest zły pomysł ale myślę że wtedy byś ze mną nie wytrzymała- powiedział i pocałował mnie namiętnie w usta, zawirowało mi w głowie. Mogłabym tak do końca świata być trzymana przez niego na rękach i obdarowywana tymi wspaniałymi pocałunkami. To była chyba moja najlepsza chwila w życiu. Zaczęłam odwzajemniać jego pocałunki. Przez kilka minut staliśmy tak objęci po czym Draco postawił mnie na ziemię:
-Muszę wyjechać na 2 dni w bardzo ważnej sprawię, ale jak wrócę zostanie nam jeszcze jeden dzień- powiedział ze smutkiem ale jakimś takim dziwnym-tajemniczym
-co to za ważna sprawa- zapytałam
-nie mogę ci teraz powiedzieć ale obiecuje że jak tylko wrócę to wszystkiego się dowiesz- powiedział
-ok. .niech ci będzie- odparłam- kiedy chcesz wyjechać?
-najlepiej zaraz, pójdę tylko się przebrać- odparł
-no dobra- powiedziałam i dałam mu buziaka na przegnanie.

***

Przez te dwa dni kiedy nie było Boskiego czas strasznie mi się dłużył. Całymi godzinami odrabiałam prace domowe albo czytałam jakieś stare księgi. Było beznadziejnie nudno. Na szczęście po dwóch dniach okropnych nudów przyjechał Draco cały w skowronkach. Ciekawe z czego on się tak cieszy. Jak tylko wszedł do pokoju podszedł do mnie i mnie przytulił:
-a ty co taki szczęśliwy- zapytałam
-bo znów cię widzę.....to chyba oczywiste......a z resztą mam dla ciebie niespodziankę- powiedział z błyskiem w oku i zawiązał mi na oczy opaskę, złapał za rękę:
-czy mogłabyś nas teleportować na błonia- zapytał- chyba potrafisz to zrobić z zamkniętymi oczami
-no pewnie że potrafię- odparłam i teleportowałam nas w wyżej wymienione miejsce. Draco pociągnął mnie gdzieś za rękę ( nie mam pojęcia gdzie bo przecież miałam opaskę na oczach). Po kilku minutkach wędrowania na oślep, zatrzymaliśmy się. Boski zdjął mi opaskę. Moim oczom ukazał się przepiękny czarny koń (a raczej klacz) z jakby srebrną gwiazdą na głowie i delikatnie posrebrzanymi chrapami. Miał też wspaniałe srebrnoszare podkowy. Nie wierzyłam własnym oczom. Skąd w Hogwarcie koń i to jeszcze tak piękny.
- jest twój- powiedział jakiś głos. Dopiero po chwili dotarło do mnie że to Boski
-jak to mój- zapytałam
-jak to jak? Tak po prostu- powiedział- jest to prezent dla ciebie
-ale z jakiej okazji dostaję od ciebie ten wspaniały podarunek
-a czy musi być jakaś okazja- powiedział- chcę abyś dzięki tej klaczy zapomniała o przeszłości i również potraktowała ją jako prezent z okazji tego że jesteśmy razem
-Draco nie wiem co mam powiedzieć- odparłam i rzuciłam mu się na szyję- skąd wiedziałeś że uwielbiam te zwierzęta
-Przed wczoraj byłem w Londynie u twoich rodziców i pytałem się co jest twoją pasją. Powiedzieli że konie. Dlatego wyjechałem. Chciałem wiedzieć co mam co kupić. Twoja klacz będzie mieszkać w stajni obok chaty tego gajowego. Jak ją nazwiesz?- zapytał
-mmmmmm.....Gwiazda....ponieważ ma łatkę na głowie w tym kształcie ale również dlatego że mam nadzieje że nasz związek będzie tak trwały jak gwiazdy na niebie-powiedziałam
-Taż mam taką nadzieję- powiedział- dobra ale dość tej gatki, idziemy pojeździć?
-a umiesz- zapytałam z niedowierzanie
-nie ale zawsze możesz mnie nauczyć- odparł- obiecuję że będę pilnym uczniem
-ok. w takim razie wsiadaj za mną i trzymaj się mnie. Powiedziałam i wskoczyłam na grzbiet Gwiazdy. Boski usiadł za mną i pościliśmy się galopem przez Zakazany Las..........

Inez

PS- wasz nowy wspaniały rekordzik wynosi 120 komentów. Barwo jestem z was dumna.

PS2- tę notke dedykuję wszystkim którzy przyczynili się do pobicia rekordu: min. Teddy , Sam ( główne sprawczynie ), ŁAPA WSPANIAŁY, Fred, George,Aleksandra, Angel, Ginny, Hermi, Skye, Jen, Judith, i wszystkim innym których moze przez przypadek pominęłam. Jeszcze raz wielkie DZIĘKI za REKORDZIK.
klopoty 2004-04-23 23:28:39
skomentuj (92)

Rozmowa- tak długa jak broda dwustu letniego Dumbledore’a
Po 10 minutach profesor McGonagall weszła do gabinetu w towarzystwie pielęgniarki. Pani Pomfrey jak tylko zobaczyła zalana krwią twarz Harrego chciała zabrać go do skrzydła ale opiekunka się nie zgodziła. Powiedziała że zaraz dyrektor będzie chciał z nami porozmawiać. Pielęgniarka jeszcze długo się sprzeciwiała lecz w końcu dała za wygraną i opatrzyła Harrego na miejscu a potem podała mu jakiś eliksir po którym odzyskał dawne siły. Kiedy mieliśmy usiąść na fotelach i dalej czekać na dyrcia mój umysł i całe ciało nie wytrzymało tego napięcia i zemdlałam. Przed upadkiem na podłogę uchronił mnie Harry który złapał mnie w ostatniej chwili na ręce. Więcej nie pamiętam. Obudziłam się po jakiś 30 minutach.

***

Kiedy się obudziłam w gabinecie za biurkiem siedział już Dumbledore a ja byłam skulona w wielkim fotelu. Przetarłam oczy i powoli podeszłam do krzesła które stało naprzeciwko dyrektora. Siedzieli tam już Harry i Ron. Usiadłam. Chwile później zaczęło się piekło ( czytaj. Rozmowa o tym co się stało ). Dumbledore chciał wiedzieć jak się tam znaleźliśmy i co działo się w komnacie. Był również bardzo ciekawy historii którą opowiedziała nam Bellatriks. Po 2 godzinach opowiadania i męczarni dyrektor zarządził:
-Inez myślę, że sam pojadę do twoich rodziców i opowiem im wiernie to co od ciebie usłyszałem, ponieważ uważam że nie chciałbyś tego ponownie przeżywać. Mam rację?- stwierdził dyrcio- czy chcesz abym ci coś przywiózł z domu
-Tak ma pan rację. Chciałabym mieć tu ze sobą w Hogwarcie Pandorę-odparłam- czy mógłby pan to dla mnie zrobić i przywieść ją tutaj.
-ależ oczywiście- powiedział -a i jeszcze jedno widzę że jesteś bardzo słaba, zmęczona i uważam że powinnaś to wszystko sobie przemyśleć wiec zwalniam cię z lekcji z całego tygodnia a teraz idź już do dormitorium. Harry, Ron czy moglibyście jeszcze chwilkę zostać- spytał dyrcio do kierujących się w stronę drzwi chłopaków- chcę jeszcze chwile z wami porozmawiać
-Dobrze- odparli zgodnie
-do widzenia Inez- powiedział Dumbledore i pomachał mi ręką na porzegnanie
-Do widzenia i dziękuje- odparłam i wyszłam z gabinetu....

***

Kiedy znalazłam się na korytarzu od razu skierowałam się w stronę Wspólnego. Byłam strasznie zmęczona, kręciło mi się w głowie. Gdy przechodziłam obok Wielkiej Sali z daleka przy schodach ujrzałam Draco. W ręku trzymał moją Błyskawicę ( pewnie chce mi ją oddać ) Zaczął mi machać z daleka- odmachałam. Kiedy byłam już blisko niego strasznie zakręciło mis się w głowie. Straciłam równowagę. Ostatnią rzeczą którą pamiętam było to że poczułam że ktoś łapie mnie na ręce (JA NIE MOGĘ. JAIE JA MAM DZISIAJ SZCZĘŚCIE. CO CHWILA LĄDUJA NA REKACH JAKIEGOŚ PRZYSTOJNIACZKA)

***

Obudziłam się w skrzydle szpitalnym. Byłam nadal bardzo słaba i zmęczona ale czułam się już troszeczkę lepiej. Po chwili spostrzegłam, że przy moim łóżku na krześle siedzi Draco (tzn. siedział bo teraz głowę ma opartą o moje łóżko i śpi). Ciekawe jak długo już tu jest? Pewnie przyniósł mnie tu. A znając mnie to pewnie strasznie długo byłam nieprzytomna i dlatego zasnął. Wypadało by go obudzić ale jak?? Mam pomysł. Podniosłam się delikatnie na łokciach i pocałowałam go. Od razu otworzył oczy. Wiedziałam że tak będzie. Odwzajemnił pocałunek, po czy znowu oparłam się o poduszki:
-witaj. Jak się czujesz???- zapytał zatroskany
-nadal jestem słaba ale już troszkę ze mną lepiej. Długo już tu jesteś???- zapytałam
-od samego początku jak cię tu przyniosłem- odpowiedział- czy mogę wiedzieć dlaczego jesteś taka słaba??
-szczerze nie chciałabym o tym rozmawiać. Powiem ci tylko w skrócie: tak naprawdę Zoey nie była moją siostrą, okazało się ze to jest śmierciożerczyni, przed kilkoma godzinami o mało Voldi i jego banda mnie nie zabili. Resztę i z większymi szczegółami opowiem ci później, dobrze??- odparłam
Draco nic nie odpowiedział tylko mnie przytulił. Tego właśnie w tej chwili potrzebowałam. Po moich policzkach zaczęły spływać ogromne łzy. Czułam że tylko on mnie rozumie, że tylko z nim mogę o tym porozmawiać. Siedzieliśmy tak objęci przez dłuższy czas aż do chwili gdy do Skrzydła wszedł Dumbledore:
-Ehym.....- zachrząkał
Pościłam Dracona. Skierowałam wzrok w stronę drzwi w których stał dyrcio:
-czy mógłbym Panie Malfoy porozmawiać z Inez na osobności- zapytał dyrektor
-oczywiście- odparł Draco – przyjdę do ciebie za 30 minut.
-dobrze- powiedziałam i dałam mu buziaka
Po wyjściu Boskiego dyrektor usiadł na moim łóżku i zaczął rozmowę:
-słyszałem już o tym co się stało po tym jak opuściłaś mój gabinet. Mogłem kogoś z tobą posłać, aby cię odprowadził. Dobrze że spotkałaś młodego Malfoy’a –powiedział Dumbledore z uśmiechem
-to prawda. Dobrze że Draco akurat wtedy chciał mi oddać moją miotłę.- poparłam dyrcia- panie dyrektorze czy dało by się jakoś tak załatwić abym nie musiała się przez ten tydzień z nikim spotykać. Nie chce leżeć w skrzydle szpitalnym bo tu każdy może przyjść. Nie chce również być w dormitorium bo tam również wszyscy mogą mnie odwiedzić i będą chcieli ze mną rozmawiać o ........o mojej siostrze której nigdy nie miałam.- dokończyłam i z moich oczu poczęły ponownie spływać łzy
-myślę że dałoby się to załatwić. Jest w szkole taki ukryty pokój mogłabyś tam zamieszkać przez ten tydzień. Skrzaty przynosiłyby ci jedzenie więc nie musiałbyś wychodzić do Wielkiej sali- powiedział- co ty na to??
-to jest świetny pomysł- odparłam z entuzjazmem- kiedy mogę się tam przenieść
-za chwilkę cię tam teleportuje. Ale czy na pewno chcesz byś tam zupełnie sama. Uważam że powinnaś być z kimś. Może Pan Malfoy zgodziłby się tobie towarzyszyć-odpowiedział- widziałem że dobrze się z nim dogadujesz. Powinnaś jakiejś zaufanej osobie powiedzieć o tym co się stało. Ale na razie proszę cię nie mów mu nic o Pandorze
-czemu?- zapytałam
-chodzi o jego ojca...on jest......mam po prostu złe przeczucia...nie mów mu o tym na razie ... myślę że niedługo powie ci kim jest jego ojciec....- wyjaśnił dyrcio

-dobrze nie powiem mu nic o Pandorze, ale mam jeszcze jedną prośbę czy mógłby pan zwolnić również Draco z lekcji w tym tygodniu- zapytałam
-no nie wiem....ale no niech ci będzie...ale po tym tygodniu wrócisz do swojego domu i będziesz dalej żyć normalnie
-dobrze- powiedziałam
-To ja już pójdę i poproszę skrzaty aby umieściły tam dwa łóżka. Przyjdę za 15 minut i teleportuje was do tego pokoju. Dobrze??- zarządził dyrektor
-tak....- odparłam zamyślona- czy jak spotkałby pan po drodze Draco mógłby pan mu powiedzieć że chce aby tu jak najszybciej przyszedł...- zapytałam
-oczywiście-powiedział z uśmiechem
Po chwili dyrektor wyszedł. Byłam szczęśliwa że nie będę musiała chodzić na lekcje przez tydzień, że będę mogła to wszystko przemyśleć i w ogóle. I wreszcie spędzę ten czas z bliską mi osobą, która mnie rozumie, która nie będzie mnie bezsensownie pocieszać i użalać się nade mną. Postanowiłam powiedzieć mu jak najszybciej o tym co ustaliłam z Dumbledore’m. Tylko jak go tu sprowadzić. Mam pomysł. Może uda mi się go tu teleportować. Tylko nie wiem czy będę miała tyle siły. Trudno spróbuję. Wyciągnęłam przed siebie ręce (nie mam pojęcia gdzie jest moja różdżka, ale to mniejszy problem, później ją znajdę), wyobraziłam sobie Draco, pstryknełam palcami-TRZASK- i moim oczom ukazał się Draco trzymający szczoteczkę do zębów. Wybuchłam śmiechem...po chwili Boski przyłączył się. Brechtaliśmy tak kilka minut, po czy Draco poszedł na chwilę do łazienki, która znajdowała się w skrzydle aby skończyć czynność w której mu przeszkodziłam. Wrócił po chwili i usiadła na moim łóżku:
-wnioskuje że stało się coś bardzo ważnego ponieważ wyrwałaś mnie z tej jakże wspaniałej czynności. –wywnioskował
-uważam że to co chce ci powiedzieć jest ważne ponieważ dotyczy nas obojga- powiedziałam
-tylko mi nie mów że chcesz ze mną zerwać...- powiedział smutnie
-no pewnie że nie....-powiedziałam
-w takim razie o co chodzi- powiedział już troszkę weselej
-załatwiłam ci tydzień urlopu, w towarzystwie długowłosej szatynki. Zamówiłam również pokój dwuosobowy- odpowiedziałam starając się udawać panie z biur turystycznych- co ty na to??
-co ja na to...kiedy tam się przeniesiemy??- zapytała lecz nie zdążyłam odpowiedzieć gdyż do rozmowy wtrącił się Dumbledore, który właśnie wszedł:
-zaraz was tam teleportuje, wszystkie rzeczy które są wam potrzebne już tam są -powiedział dyrcio
-dziękuje- odpowiedziałam i w tym momencie Dumbledore pstryknął palcami i wylądowaliśmy w dużym okrągłym pokoju z dwoma łóżkami, łazienką, kominkiem kilkoma fotelami i sporym stolikiem...

INEZ

PS2- wasz nowy rekord to=55

klopoty 2004-04-17 21:05:46
skomentuj (120)

Straszna prawda, ogromne kłamstwo i łzy (CD)
-Nieee- wrzasnęłam i z moich oczu poczęły kapać wielkie łzy
-Bellatriks wyjaśnij jej- warknął- ja nie mam czasu i ochoty, wole upajać się tą chwilą. Będę patrzeć jak płaczesz i słabniesz Inez.
-Twoje niedoczekanie- wrzasnęłam przez łzy
-Zamknij się i wysłuchaj tego co ma ci do powiedzenia Bellatriks a później cię zniszczę- warknął. Nie no jakie to miłe z jego strony. Najpierw mi wytłumaczy a potem dopiero zabije. Nigdy bym się tego po Voldziu nie spodziewała.
-Kiedy się urodziłaś, twoja siostra bliźniaczka była bardzo słaba- zaczęła swoją opowieść śmierciożerczyni- kilka dni po porodzie umarła. Pracowałam wówczas w szpitalu i kiedy dowiedziałam się o jej śmierci obcięłam jej wszystkie włosy i paznokcie a ciało wywiózł jeden ze sług Czarnego Pana tak aby nikt się nie dowiedział. Zapewne jesteś ciekawa po co mi były te wszystkie włosy i paznokcie
-to prawda jestem tego strasznie ciekawa, ale chyba się już domyślam- załkałam przez łzy
-A więc były mi potrzebne do Eliksiru Wielosokowego abym mogła się zmieniać w twoją siostrę przez te wszystkie lata aż do dziś
-aleee- zaczęłam- to nie możliwe aby eliksir działał tak długo, przecież nie piłaś niczego o godzinę
-To prawda ale dzięki mojemu Panu ten wywar został wzmocniony i wystarczyło abym go wypiła raz i już do końca życia mogłam się zmieniać w twoją siostrą kiedy tylko chciałam.
-do rzeczy Bellatriks- wrzasnął Voldi
-dobrze Panie.....Twoi rodzice nie dowiedzieli się o śmierci prawdziwego dziecka ponieważ szybko zmieniłam się w niemowlę i nikt nic nie zauważył- skończyła swoją wypowiedz
-Nie to nie prawda...kłamiesz...to nie możliwe- wyjąkałam. Nie wierzyłam w to co usłyszałam. Pomyślałam sobie wtedy że Voldemort chce mnie w ten sposób okłamać, sprawić abym była słaba i wtedy mnie zniszczyć. Ale dlaczego mnie??? Przecież zawsze dybał na życie Harrego. Nic z tego nie rozumiem. A może to wszystko prawda może cały czas ta śmierciożerczyni była moją siostrą. Przecież widziałam jak się zmienia. Nie wiem co mam myśleć, mam mętlik w głowie. Moje rozmyślania przerwał Czarny Pan.
-A teraz gdy wiesz już wszystko- syknął- ZNISZCZĘ CIĘ!!!
-Voldi chwilunia- odparłam z ironia- jednej rzeczy nie rozumiem, czemu chcesz mnie zniszczyć???
-Czemu???- zapytał lekceważąco- pytasz się czemu??? Jak śmiesz!!!!
-Wrzuć na luz i nie tym tonem do mnie. Dobrze?- warknęłam
-Chcę cię zniszczyć bo zagrażasz mi! Ty i ten przeklęty Potter- wyjaśniła z pogardą
-Ja? A co ja takiego mam co może ci zagrażać- w tym momencie próbowałam już grać na zwłokę bo poczułam, że Voldi przestał już kontrolować mój umysł dzięki czemu mogłam wezwać pomoc w razie niebezpieczeństwa
-Masz umiejętności. Ty i ten cały twój piekielny ród. Od wieków zagrażaliście czarnej magii- wyjaśnił wściekły Czarodziej
-oooo... To ty się jednak boisz. Nie tylko Dumbledore’a ale również nastolatków. Nigdy bym nie pomyślała -zadrwiłam. Byłam pewna że niedługo Voldemort nie wytrzyma i mnie zabije więc zaczęłam wzywać Pandorę.
-nie długo nie będę miał się czego obawiać bo ty i ten Harry znikniecie z tego świata. Powoli zaczął wyciągać różdżkę i celować w nas.
-Nieee- krzyknęłam i pobiegłam do Harrego, który nadal leżał nieprzytomny na posadzce- PANDORAAAA- wrzasnęłam jeszcze głośniej
W tym momencie przez ścianę przeleciała Pandora, stanęła na przeciwko Vodiego osłaniając przy tym nas. Chwilę później przez drzwi wpadł Dumbledore i McGonagall, stanęli zróżdzkami wycelowanymi w śmierciożerców którzy otoczyli murem swojego pana.
-Expelliarmus- krzyknęli chórem śmiercoiżercy celując w Pandorę od której wszystko się odbijało. Chcieli widocznie daćczas swojemu panu na deportacje w bezpieczne miejsce.
-Drętwota- tym razem z różdżek Dumbledore’a McGonagall wystrzeliły zielone strumienie światła. Kilku śmierciożerców leżało na ziemi a reszta już się teleportowała. Dumbledore wypowiedział jeszcze jakieś zaklęcie dzięki któremu magiczne liny związały tych kilku śmierciożerców którzy leżeli drętwi na posadzce
-Minerwo zabierz stąd Harrego, Rona i Inez do mojego gabinetu, zawołaj Madame Pomfrey opatrzyła Harrego, a i jeszcze jedno Inez zabierz stąd Pandorę- rzekł dyrcio
-dobrze- odparłam i pomagałam razem z Ronem wstać Harremu
Po chwili teleportowałam nas razem z profesor McGonagall ( odziwo sama o to poprosiła) do gabinetu dyrektora. Mieliśmy tam na niego zaczekać. Odwołałam Pandorę do jej puszki która znajdowała się w moim pokoju w Londynie. Nasza wychowawczyni poszła po panią pielęgniarkę a my zostaliśmy sami w gabinecie....

INEZ

klopoty 2004-04-15 19:21:31
skomentuj (56)

Straszna prawda, ogromne kłamstwo i łzy
-Voldemort...To on-jęknął Harry po czym z jego czoła ponownie zaczęła kapać krew i opadł bezwładnie na Rona, który siedział na kamiennej posadzce obok niego.
-Nawet... nie wiesz jak długo Inez...czekałem na tę chwilę- syknęła czarna postać, która powoli zaczęła podchodzić w moja stroną. Po chwili byłam już pewna, że przypuszczenia Harrego nie były błędne
-Voldemort- warknęłam- bardzo mi przykro ale ja jakoś nie odczuwam takiego entuzjazmu jak ty z powodu naszego spotkania.
-Nieee.....-odparł- a uważam że powinnaś, bo to spotkanie maże być twoim ostatnim i najgorszym
-co do tego ostatniego to się stanowczo nie zgadzam- syknęłam i złapałam mocniej moją różdżkę- a czemu ma być najgorsze
-bo dowiesz się prawdy- powiedział i jego usta wykrzywiły w złośliwym uśmiechu
-jakiej prawdy- wrzasnęłam
-strasznej- syknął- Bellatriks chodź tu...nie musisz się już ukrywać...no chodź tu...
W tym momencie Zoey opuściła różdżkę i zaczęła kierować się w stronę Voldemorta
-Zoey na Boga co ty wyprawiasz?- wrzasnęłam do siorki, która w tym momencie przybrała postać jakiejś kobiety, w czarnym płaszczu
-To nie jest twoja siostra- syknął śmiejąc się Voldemort- to Bellatriks- jedna z moich podwładnych, moich sług, ŚMIERCIOŻERCZYNI

CDN

INEZ

klopoty 2004-04-14 15:30:48
skomentuj (15)

Sobota, ciąg dalszy...
-WYGRAŁAM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!- wrzasnęła Zoey do Rona sięgając po kolejną paczkę „Magicznych żelków”.
-To nie fair...ty używasz tych swoich zdolności i czytasz w moich myślach!- protestował Ron, a Harry się zaśmiał.
-Ej, Rudy, wyluzuj się trochę- Blue z entuzjazmem otworzyła kolejną paczkę słodyczy.
-Jak to możliwe że nie tyjesz od tego?- zadziwiła się Parvati, która także przyglądała się grze
-Wiesz, Gwen uczyła nas, jak to można za pomocą czarów pozbyć się tłuszczu
-SERIO?- powiedziały razem Hermiona i Parvati
-Serio- odpowiedziała znudzona Zoey- Kurde ludzie, zróbmy coś. Idę na chwilę do dormitorium. Zaraz wracam!- dziewczyna pokierowała się schodkami na górę.
-Gdzie to jest...Jezu, jaką ja mam siostrę!- stwierdziła przekopując jej rzeczy- Dobra, chyba poradzimy sobie bez tego...Jezu! Jaki ona ma tutaj porządek!- zadziwiła się zaglądając do szafki Inez- Ale i tak nie mogę znaleźć tutaj tego płaszcza, ja na bank szybko znajdę moją mapę Hogwartu!- przechwalała się gadając do siebie w myśli i kierując się w stronę swojej szafki. Kiedy ją otworzyła wyleciał z niej nietoperz (dosłownie!).
-O rany!- przeraziła się, widząc że wszystko jest wywrócone do góry nogami- No cóż...trudno- powiedziała, kiedy spojrzała w stronę „dachu” dormitorium. Coś widocznie na nim było. Jakieś gatki, rozmowy, śmiechy i hihy.
-To pewnie jakieś angielskie paskudztwo...- stwierdziła niebieskowłosa patrząc w sufit ponownie. Oczy zrobiły się jej całe białe...Prześwietlała dach...
-O rzesz...- przeraziła się, i biegiem otworzyła okno wylatując przez nie (telekineza się kłania)- HA! A więc tutaj jesteś!- krzyknęła
-Aaaaa!!!!!!!- wystraszył się Draco, który mało nie spadł z dachu
-Zoey...na Pandorę, co ty wyrabiasz?!- spytała wkurzona Inez
-Jak to co? Cały dzień cię nie ma! Jedyną wiadomością jaką zostawiłaś, to był e-mail na głowie Lavender! Dzwonię do ciebie, ale w tym walniętym zamku nie ma zasięgu!- wrzasnęła wskazując na swój seledynowy telefon
-To wy używacie takich mugolskich wynalazków?- zdziwił się Malfoy
-Całkiem się przydają- wyjaśniła z uśmiechem Inez
-Co on ci zrobił? Wtarł ci żel we włosy, jak ja go zaraz....- Zoey zrobiła się cała czerwona i przypominała czajnik w którym gotuje się woda
-Zoey...co ty mi możesz zrobić?- zaśmiał się Draco, obejmując jedną ręką Inez. Inez popatrzyła na niego gniewnie jakby chciała powiedzieć „Zamknij się!”. W tej sekundzie piękna noc przerodziła się w straszliwa burzę, a trochę dalej było widać dwa tornada. Dwa olbrzymie pioruny trzasnęły po dwóch stronach zamku..
-Zoey...nie szpanuj dobra?- zadrwiła Inez, po czym wszystko wróciło do normy.
-Wiesz co?- oburzyła się Blue
-No dobra, dobra...Zawiadamiam ci, że Draco to mój chłopak- uśmiechnęła się szeroko Inez, po czym mina Zoey zrzedła od razu
-Ty...i on? Suuuper, ale nie macie zamiaru się żenić?- spytała Zoey siadając na dachu wraz z nimi
-Szczerze, myślałem o tym- zadrwił Draco patrząc na nią
-O rany...W takim razie...eee...Inez, prawda że byłam adoptowana?
-Zoey, przestań się wygłupiać! Chodźmy już do zamku, bo jest całkiem późno- zarządziła Inez, po czym Draco odleciał w stronę stadionu, a siostry wleciały do dormitorium przez okno. Blue rozejrzała się uważnie czy nikogo nie ma w pobliżu, i zaczęła swoją gadaninkę...
-Całkiem cię pogięło?
-Chyba tak...Moja wina ze się zakochałam?!
-Tak!
-Nie! Zoey, wiem że go nie lubisz...ale czasem postaraj się przełamać lody dla kogoś, a nie wiecznie myśleć o sobie!
-Moja wina że jestem egoistką?!- zaprzeczyła Zoey- Taka się urodziłam, i tyle!
-Zoey, uspokój się! Ludzie się zmieniają pod wpływem impulsu, chwili...
-Dobra, ale się nie pobierzecie, prawda?
-Oczywiście że nie, a nawet jeśli, to co?
-To to, że nie chce mieć nic wspólnego z tym ćwokiem a już zwłaszcza na tle rodzinnym!
-Dobrze, dobrze...Zrozum, nie będę się umawiała z Harry’m czy Ronem, kiedy kocham...
-Wiesz, kocham to chyba za duże słowo
-Pozwolisz mi dokończyć?- w Inez już się gotowało
-No, to kończ, byle szybko, bo chce jeszcze w tym stuleciu pozwiedzać Hogwart...
-Że co proszę?
-Słyszałaś brązowa głowo, idę pozwiedzać Hogwart- zaparła się Zoey- I chciałam pożyczyć twój płaszcz widmo
-Chodzi ci o „pelerynę niewidkę”?
-Tak, właśnie- zgodziła się Blue z uśmiechem
-Ok., ale ja idę z tobą- postawiła warunek Inez
-Dobra- zgodziła się Zoey- Aha, a jeśli naprawdę chcesz być z Malfoyem, to bądź...Ważne jest dla mnie twoje szczęście- wywaliła z textem Blue, na co Inez się przewróciła plecami na podłogę
-Ty to powiedziałaś? I to w dodatku sama wymyśliłaś?- zapytała podejrzanie wstając
-Szczerze, to nie...ten cytat jest z filmu „Ulubieńcy ameryki”- zdradziła Zoey uśmiechając się szerzej
-Świetnie...- powiedziała Inez badając ją trochę ironicznym wzrokiem- Zatem, chcesz miętówkę?- zaproponowała szatynka wyciągając białą pastylkę z kieszeni dżinsów
-Pewnie!- zachwyciła się Zoey biorąc ją bez zastanowienia. Właśnie zmierzały do wyjścia z peleryną i mapą- Hmmm....trochę dziwny smak, co to jest?- spytała telepatka
-Mydło- odpowiedziała Inez wybuchając śmiechem
-CO????????- Zoey gwałtownie wypluła „miętówkę” która wylądowała na jadaczce Lavender, która właśnie wchodziła do dormitorium. Zoey zaczęła „wycierać” swój język o ręcznik, a Inez popłakała się ze śmiechu. A kiedy już zobaczyła minę Lav, to mało nie pękła. Parvati tez nie wytrzymała. Ostatecznie Inez i Zoey (wciąż z ręcznikiem) zeszły do wspólnego w którym siedział Harry, Ron i Hermiona.
-Mamy plan!- zachwyciła się Inez
-Ło jeh mo-oj płan! (To jest mój plan)- zauważyła Zoey pocierając język o zielony ręcznik w „Kubusia Puchatka”.
-No więc, idziemy pozwiedzać, bardzo, baaaaaaaaaaaaaaaaaaardzo szczegółowo Hogwart. Zabieracie się z nami?- dokończyła Inez
-Oczywiście że nie....
-Łamknij chie! (Zamknij się!)- krzyknęła Zoey wkładając ręcznik do gęby
-Jak nie chcesz, to nie idź, ja i Harry idziemy, prawda?- poprosił rudzielec bliznowatego
-Ok., Hermiono, nie martw się o nas- uśmiechnął się Harry i wyszedł za Ronem i siostrami. Hermi przewróciła oczami, i wróciła do czytania książki. Reszta wyszła na korytarz.
-Peleryna, raz!- rzuciła komendę Inez, po czym wszyscy zakryli się szmatą. Szli wzdłuż korytarza, a potem skręcili w lewo.
-Gdzie idziemy? Na dół, na górę, w lewo, w prawo, na ukos, w skos, ruchem prostoliniowym jednostajnym, biegiem...- zaczęła wymieniać Zoey, a wszyscy popatrzyli się na nią jak na kosmitę- no co?
-Nic, nic...- potwierdził Ron patrząc na Harry’ego. Ostatecznie zdecydowali się pójść na sam dół...
-Hej! Ktoś tam jest!- zauważyła Inez wskazując na kolumnę podpierająca sufit- Zoey, prześwietl to!
-Ok.- oczy Zoey znów zrobiły się białe- To ten pies Filch’a
-Kot- poprawił ją kaszląc Ron
-Nieważne, trzeba go unieszkodliwić!- sprężył ich Harry
-Dobra...Kici kici...chodź tutaj ty wielki szczurze...-„zachęcała” ją Inez. Kotka wyszła zza kolumny, a Zoey sięgnęła po różdżkę szeptając zaklęcie
-Greenus!- z końca widełki wyleciał zielony promień, który trafiając w panią Norris, sprawił że stała się zielona!
-Świetnie, a teraz spadamy!- powiedział Ron do Inez. Pokierowali się na schody. Niestety....nie mogły się oprzeć zrobieniu kolejnego numeru. Cała czwórka wylądowała na korytarzu, który prowadził do Wielkiej Sali.
-Ja nie jestem głodny....ca za głupie schody!- wściekł się Ron
-Zatkaj się!- Zoey walnęła go w brzuch- Ktoś tutaj drepta...- faktycznie. Dało się słyszeć kroki i jakieś głosy.
-A teraz weźmiemy przykład z Pani Norris, i pójdziemy za ścianę- Harry pociągnął wszystkich do tyłu. Głosy i kroki były coraz wyraźniejsze. Już nawet było widać kto to. To była Pansy i Brunchilda= dwie Ślizgonki.
-Mops? To teraz Brunia wychodzi z nią na spacer?- zdziwiła się Zoey.
-Aha, nie powiedziałam ci jeszcze jednej rzeczy...Draco chodzi z ta nowa Gryfonką- zadrwiła Pansy
-Z Zoey?
-Nie, z Inez- poprawiła Brunię „Mops”.
-Aha...a to trochę dziwne...Malfoy zrobił się ostatnio bardzo kochliwy, nie sądzisz?
-Sądzę...przecież wiesz że Draco jest wyraźnie mnie przypisany!
-Rozumiem...ale przecież wiesz że jego nie można, od tak zmusić do tego żeby nie kochał Unique, prawda?- Brunchilda przystanęła- Ale ty masz w zanadrzu jakiś plan, prawda?
-Oczywiście moja droga! Ten eliksir- Pansy wyciągnęła z torebki czarny flakonik- Sprawi, że panna Unique, stanie się najbrzydszą dziewczyna na świecie. Ten eliksir ma za to połączenie z tym- tutaj wyciągnęła niebieski flakonik- Dzięki niemu, podstawowe walory urody Inez spłyną na mnie...kolor oczu, figura, długość włosów- to Draco najbardziej zachwala!
-Istnie Voldemorski plan...-ucieszyła się Brunchilda skacząc z radości
-Po naszym trupie- ucieszył się Harry szturchając Zoey, aby weszła w jego myśli. Minę Zoey w tym momencie można było porównać do miny diabła. I tak tez się stało! Nagle w podłodze, pomiędzy Ślizgonkami rozstąpiła się podłoga z której zaczęły buchać płomienie i słuchać było krzyki potępionych! Nagle z dziury wyszedł diabeł.
-Wy, dwie szkaradne istoty! Knujecie przeciw mojej pani! Pani piekieł! Źle się to dla was skończy!- po tych słowach naokoło dziewczyn i szatana zbiegli się dementorzy. Ślizgonki wpadły w niesamowita panikę, zaczęły krzyczeć, i uciekać ile sił w nogach!
Po sekundzie dementorzy, diabeł, krzyki, i dziura piekielna znikły.
-Co to było? Na Dumbledore’a, jeszcze nigdy czegoś takiego nie widziałem!- przeraził się Ron
-To hologramy, Zoey za pomocą tej pustej głowy potrafi je tworzyć- ucieszyła się Inez czochrając siostrę- Dzięki
-Proszę bardzo- zaśmiała się dziewczyna puszczając „oczko” do Harry’ego.
-Spójrzcie! Upuściły flakoniki z trucizną!- zauważył okularnik biegnąc w ich stronę. Podniósł je i zaczął oglądać z każdej strony.
-Looknij tutaj!- wskazała Zoey na spód buteleczki- To znak Śmierciożerców!
-Faktycznie...-zgodził się Harry- Ale skąd go Pansy wytrzasnęła?
-wiesz, ona jest tak samo zjechana psychicznie jak cały Slytherin, nigdy nic nie wiadomo- oznajmiła Inez
-Święta racja, a teraz chodźmy już na ten dół!- pospieszył ich Ron. Dochodziła północ. ICH 4 doszło w końcu na ten upragniony dół. Pochodnie zapaliły się same z siebie. Ilość pajęczy, a także zapach wskazywał na to, że nikt od wieków tam chyba nie był!
-Co za smród! Taki jak nowojorskie szambo!- narzekała Zoey wciągając na nos kołnierz swojej bluzki.
-Zgadzam się, chodźmy wzdłuż korytarza...MIZWARA LAATOF!- krzyknęła do swojej różdżki Inez, a peleryna zmieniła się w małą, poręczną torebkę.
-Ok., chodźmy już- poprosił Ron, który trochę się bał.
-Bawimy się w Sherlocka Holmesa, według mnie powinniśmy wybrać te drzwi, które będą na końcu- zaproponowała Zoey uśmiechając się.
-Ok., ale z tego co widzę, to ten tunel ma chyba 20 km długości!- zaprzeczył Harry
-To, to akurat nie jest problem- Inez machnęła różdżką dwa razy- SOF korytarza!- w tym momencie Harry i jego towarzysze poczuli niemiłe „ciągnięcie” za brzuch, po czym znaleźli się na końcu tunelu. Ron puścił pawia po tej „przejażdżce”.
-Nie mogłaś nas teleportować?- spytał wylewnie Harry, który tez zwymiotował
-wiesz, nie mogę się teleportować w miejsce którego nie znam, nie widziałam, nie byłam tam!- warknęła Inez.
-Ok., no to otwieramy drzwiczki...ALOHOMORA!- krzyknęła Blue do różdżki. Nic. Nie chciały się otworzyć. Powtórzyła zaklęcie. Też nic. Inez również spróbowała. Drzwi ani drgnęły.
-Dobra ty średniowieczny antyku, na serio zaczynasz mnie wkurzać! DEFA PATIF!- wrzasnęła do swojej różdżki Zoey, po czym z jej końca wyleciał, taki jakby przezroczysty młot, walnął w nie z całej siły. Drzwi gruchnęła na podłogę, a tony kurzu zaczęły lecieć na Gryfonów.
-LEFAZER AWAK!- tym razem Harry się wykazał. Sterty kurzy zmieniły się w kartkę papieru.
-Sprytne...-pochwalił go Ron
-Dobra, wchodzimy- zarządziła Zoey pchając się na początek- LUMOS!- szepnęła do różdżki. To samo zrobiła pozostała trójka.
-O rany...- jęknął Ron przyglądając się sali. Była cała czarna, tylko jedna, cieniutka, czerwona kreska przez nią przechodziła.
-Co to za miejsce?- zdziwił się Harry, a Inez rozejrzała się badawczo, i stwierdziła, ze drzwi, nagle podniosły się z podłogi.
-Te drzwi to chyba ktoś tutaj przywiózł, ale nowe!- przeraziła się Inez, gdyż drzwi były grubsze i większe, no i...zamknięte.
-Tak! To ja go podwiozę, nich mi tylko powie na jakim skrzyżowaniu będzie przechodził!- warknęła Zoey trzymając bardzo mocno różdżkę. Po chwili czerwona kreska, była coraz krótsza. Wyglądała tak, jakby „pełzła” w stronę końca sali. Dopełzła, a na czarnej ścianie, która była naprzeciwko mocarnych drzwi zapalił się znak Śmierciożerców.
-O BOŻE!- wrzasnął Ron. Z ciemnych stron korytarza zaczęli wychodzić dementorzy! Harry upadł na podłogę, gdyż zaczęła go przeraźliwie boleć blizna. Do takiego stopnia, że aż...pękła! Ale nie bardzo...za to krew się polała.
-Harry, Harry!- Inez zaczęła go cucić. Nagle salę obleciało zimne powietrze, które dawało się Gryfonom we znaki.
-Nie zbliżać się wy beztwarzowe cioty!- wrzasnęła Zoey wymachując różdżką- Mój umysł...ktoś mi zablokował umysł!- przeraziła się odwracając się do Inez. Ron zemdlał.
-Zoey, nie mogę się teleportować! Coś mnie zablokowało!- oznajmiła Inez która próbowała ocucić Harry’ego.
-EXPECTO PATRONUM!- ryknęła Blue, a dementorzy rozstąpili się w popłochu na widok wielkiego, srebrzystego i wyjątkowo groźnego chińskiego smoka.
-Harry...Harry...Co ci jest?- spytała delikatnie Inez, kiedy Zoey (wielki bohater :D) powstrzymywała dementorów.
-Voldemort...Voo-oldemort tutaj jest...-wyjąkał chłopak
-Co? Voldi tutaj?! Harry, chyba faktycznie za bardzo boli cię...AAAAAAA!!!!!!!!- Inez nie dokończyła, gdyż coś ją pociągnęło gwałtownie do tyłu. To jeden z upiorów!
-INEZ!- krzyknęła Zoey, która już chciała biec, lecz zjawy zaczęły ją okrążać, a potem będąc coraz bliżej i bliżej dosłownie ja przytłaczały. Była ich chyba 20!
-Zoey na Boga! DEFA PATIF!- krzyknęła tym razem szatynka do swojej różdżki, a dementor został potraktowany niezbyt miłym zaklęciem, którego wcześniej użyła Zoey aby otworzyć drzwi.
-LAKARNUM IN FLAMARE!- wrzasnęła Zoey celując w zbliżającego się do niej upiora. Na nieszczęście, zaczęła mu się palić twarz!
-EXPECTO PATRONUM!- teraz patronus Inez, pod postacią tygrysa przestraszył dementorów, który tkwili naokoło jej siostry.
-Dzięki...-wydyszała Zoey- Ten głąb mało mnie nie pocałował...i to po francusku!
-Hehe...- zaśmiała się Inez spoglądając na Harry’ego który znów trzymał się za miejsce na czole.
-Co jest? Chcesz APAP?- zadrwiła Zoey. Harry krzyknął przeraźliwie, a siostry spojrzały na palący się na centralnej ścianie znamię Śmierciożerców! Ktoś przed nią stał...
-UAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!- zawył Harry
-O mój Boże...- stwierdziły z przerażeniem bliźniaczki idąc tyłem w kierunku drzwi, i z daleka od przybliżającej się do nich postaci...

!Zoey!

klopoty 2004-04-05 14:39:11
skomentuj (34)

Pierwsza wolna sobota i pierwsza większa kłótnia
Dziś sobota- dzień wolny. Mam zamiar troszkę poleniuchować i odpocząć gdyż jestem strasznie zmęczona po tych kilku dniach nauki i odrabiania prac domowych. Wstałam dziś około 12 i zawlekłam się do łazienki. W dormitorium byłam już tylko ja, Parvati i Lavender ale one jeszcze spały. Zoey i Hermiona pewnie już są we wspólnym. Uznałam że przyda mi się dłuższy prysznic. Niestety po 15 minutach relaksowania się pod prysznicem z dormitorium doszły mnie strzępy rozmów:
-one są jakieś dziwne. Zoey zachowuje się jak wariatka a ta......Inez myśli że może mieć każdego faceta- powiedział jeden z głosów . Od razu domyśliłam się że to Lavender.
-Przesadzasz ja je lubię- odparła Parvati
-a ja nie. Naprawdę są jakieś podejrzane. Inez jak tylko przyszła to od razu zaczęła się wdzięczyć do Draco. Ona nie jest dla niego odpowiednia. Uważa go za swoja własność. A może ona podała mu jakiś eliksir miłosny albo.....- Lavender nie zdążyła dokończyć gdyż w tym momencie kopnęłam w drzwi od łazienki które z kolei walnęły o ścianę i wypadły z zawiasów:
-po pierwsze ty.........ty.........ty wymalowana małpo Zoey nie jest jakąś tam wariatką. Na twoim miejscu nie obrażała bym jej no chyba że chcesz znowu wyglądać jak owłosiony pawian- wrzasnęłam
-uważaj na to co mówisz- odwarknęła lecz nie zwróciłam na to uwagi i mówiłam dalej
-po drugie nie podałam Draconowi żadnego eliksiru.- odburknęłam
-w to akurat nie wierze i nigdy nie uwierzę- odparła zirytowana ”małpa”
- w takim razie masz duży problem- krzyknęłam- a po trzecie nie uważam Draco za swoja własność. I proszę może pozwolisz jemu zadecydować kto jest dla niego odpowiedni
-ty.......ty........ty zarozumiała dziewucho- warknął pawian
-Fulgururis – krzyknęłam z a z mojej różdżki wystrzelił złoty piorun i uderzył a dziewczynę której włosy na głowie stanęły dęba
-zapłacisz mi za to- wrzasnęła i poleciała do łazienki próbując zrobić coś ze swoja wspaniałą fryzurką
Złapałam za moją miotłę (Błyskawicę) która stała w kacie dormitorium i wybiegłam. Zjechałam po poręczy do Pokoju Wspólnego i skierowałam się w stronę obrazu Grubej Damulki. Z za moich pleców dobiegły krzyki:
-Inez gdzie tak pędzisz- zapytała Hermiona, która siedziała przy kominku razem z Zoey, Harrym i Ronem
Zignorowałam ją i przeszłam przez obraz kierując się w stronę błoni. Jak tylko wyszłam z zamku wsiadłam na miotłę i poleciałam w stronę boiska do Quidditcha. Byłam strasznie wściekła i głodna (bo przecież dzisiaj nie byłam jeszcze w Wielkiej Sali). Nie wiem ile tak latałam. W każdym razie było już po 17 i słońce zaczęło już kierować się ku horyzontowi. W pewnym momencie zauważyłam jakąś małą postać pod moimi stopami. Poszybowałam w jej kierunku. To był.....Draco!:
-witaj Inez- przywitał się
-Ello- odpowiedziałam zsiadając z Błyskawicy- długo już tak stoisz
- jakieś 20 minut- odparł- lubię na ciebie patrzeć jak wiatr rozwiewa ci włosy podczas lotu
- A tak w ogóle to co cię skłoniło do przyjścia na boisko o tej porze- zapytałam zmieniając temat
- przez ostatnie kilka godzin łaziłem po zamku i cię szukałem. Jak byłem na jakiejś wierzy to zrezygnowany usiadłem przy oknie i wtedy cię zobaczyłem i przyszedłem tu. Czy coś się dzisiaj stało??- zapytał zbliżając się w moją stronę
-pożarłam się z Lavender. Zaczęłyśmy się wyzywać w końcu rzuciłam na nią zaklęcie i wybiegłam ze wspólnego i przygnało mnie aż tutaj- powiedziałam
-z twojej opowieści wynika że miałaś dzisiaj strasznie zły dzień- powiedział zbliżając się do mnie i przytulając mnie gdyż widział jak łza spłynęła mi po policzku- czy mogę coś zrobić aby poprawić ci humor
-mmmm......tak- odparłam po na myślę
- co takiego- zapytał
- wsiadaj na moją miotłę ja usiądę z tyłu za tobą i polatamy razem to zawsze mnie odstresowywało- powiedziałam już spokojniejsza. Podałam mu miotłę. Usiedliśmy. Złapałam się go w pasie i oderwaliśmy się od ziemi. Musze przyznać że jest dobry w lataniu. Fruwaliśmy tak dość długo. Okrążyliśmy już cały zakazany las i zamek. W końcu Draco poleciał na jakąś wierze i wylądował na dachu. Usiedliśmy i obserwowaliśmy zachodzące słońce. Byłam mu wdzięczna za to że jest, że mam kogoś kto mnie rozumie i potrafi pocieszyć. Przytuliłam się do niego i zamknęłam oczy. Zaczełam myśleć o całym moim życiu. Jaki jest jego sens gdy moje rozmyślania przerwał delikatny pocałunek. Otworzyłam oczy, twarz Draco była stanowczo za blisko mojej.....za blisko. Pocałował mnie jeszcze raz. Odwzajemniłam pocałunek......i położyłam głowę na jego klatce piersiowej i ponownie zamknęłam oczy. Ślizgon przez dłuższy czas bawił się moimi włosami wiążąc na nich warkoczyki. Nie wiem w jaki sposób wróciłam do dormitorium......

PS. Mam nadzieje że Zoey wyjaśni w jaki sposób wróciłam...sama jestem tego ciekawa...

INEZ

klopoty 2004-03-30 21:44:35
skomentuj (33)

Śmiechowate lekcje :D
-Zoey, co ty robisz?- spytała Inez czesząc swoje długie włosy
-Z tego co możesz zauważyć, to wsadziłam głowę w rękaw! Możesz mi pomóc? AAAA!- i w tej sekundzie Zoey poleciała jak długa na podłogę (wciąż zaplątana w mundurek).
-No, bardzo zdolnie- zaśmiała się Lavender- Tylko skoro macie problemy z mundurkiem, to już bójcie się lekcji!
-Zamknij się!- syknęła Parvati- One są fajne!
-Dzięki- stwierdziła Inez odwracając się- Zoey, możesz przestać tak panikować?
-Panikować? Nie wiem czy pamiętasz, ale to ty byłaś prymuską z transu, a nie ja!
-Transu?- powtórzyła Hermiona
-Trans, to inaczej Transmutacja- uśmiechnęła się Inez
-YEAH! Udało mi się włożyć głowę we właściwą dziurę!- ucieszyła się Zoey- Aha, to z czego jest...eee...to coś? Z plastiku?- zapytała łapiąc za swoją różdżkę
-Różdżka, w twoim przypadku to jest z łuski Czerwonego Smoka Chińskiego- odpowiedziała Hermiona przyglądając się badawczo badylowi
-A moja? Z tyłka sklątki tylnowybuchowej?- tym razem Inez była ciekawa
-Hmmm....patrząc na ten srebrzysty połysk, to na pewno jest z rogu jednorożca- dokończyła.
-Extra, ale ja i tak czuje się jak sardynka w puszcze w tym stroju! – jęknęła Zoey przeglądając się w lustrze- Czy mi potrzeba dużo do szczęścia? Tylko fajnego t-shirta, bojówek i glanów!
-No niestety będziesz musiała się obyć bez swoich ulubionych ciuszków, chyba że chcesz wylecieć z tej szkoły w pierwszym tygodniu- fuknęła Lavender, po czym Zoey złapał za różdżkę i krzyknęła:
-IM-PEXUS!- po czym na całym ciele niezbyt miłej dla Zoey Gryffonki zaczęły pojawiać się włosy
-AAAA!!!!! Ratunku! POMOCY!!!!!- wrzasnęła Lavender wybiegając z dormitorium do pokoju wspólnego w którym rozległy się brechty.
-Zadzwoń pod 999, hehe- zaśmiała się szyderczo Zoey biorąc do ręki książki i wychodząc- Idziecie?- spytała wychodząc, gdyż ktoś ją zawołał ze stwierdzeniem „Zoey! Ja chce mieć dłuższe włosy!”.
-No pewnie- uśmiechnęła się Inez przeglądając się po raz ostatni w lustrze
-Inez, skąd wy znacie to zaklęcie?- zaciekawiła się Hermi
-„Obrona przed wrodzoną zazdrością innych czarownic”- odpowiedziała Inez- Specjalne zajęcia z Gwen na które chodziły dziewczyny bez kompleksów dotyczących urody
-Aha- westchnęła Hermiona idąc za nową przyjaciółką z bardzo zdziwioną miną.
Dziewczyny właśnie udały się do Wielkiej Sali, gdzie właśnie miały zamiar cos przekąsić
-Panno Unique!- podczas śniadania do Inez (lub Zoey) biegła pani Pomfrey
-Unique? Która Unique?- spytały bliźniaczki
-Zoey...więc, możesz mi powiedzieć, jak mam ściągnąć włosy z ciała pani Brown...?
-Chyba PANA- poprawiła ja Zoey na co Inez i Hermiona wybuchnęły śmiechem
-Co za różnica....czy możesz mi powiedzieć zatem jak się tego pozbyć?- poprosiła pielęgniarka
-Eee....no właśnie chodzi o to, że nie mam pojęcia
-Słucham? O nie! Kolejna kwarantanna...- jęknęła Madame i się ulotniła. Zoey popatrzyła jeszcze trochę za nią, po czym zaśmiała się strasznie głośno.
-Oczywiście znasz przeciw-zaklęcie, tak?- zapytała Hermiona
-To chyba jasne, ale nie chce się nim z nikim podzielić- stwierdził Ron siadając obok niej. Harry za to usiadł po prawej stronie Inez i wyglądał na lekko speszonego.
-Coś się stało Harry?- Hermi dziś nie mogła przestać chyba zadawać pytań.
-Tak- pan Potter zarumienił się jeszcze bardziej- Widziałem się dziś z Cho...
-No i...?- weszła mu w słowo Inez popijając sok
-No wiesz, niby nic, ale powiedziała mi CZEŚĆ- ucieszył się chłopak, na co Ron musiał się powstrzymać aby nie zaśmiać się.
-Ej patrzcie, to Malfoy! Chyba zmienił fryz...- Ron zboczył z tematu posyłając Ślizgonowi gniewne spojrzenie. Faktycznie...włosy Dracona nie były ulizane!
-Żel mu się skończył- rzucił Harry
-Gdzie?- Zoey szybko zaczęła się rozglądać po Sali- A! Tam jest! O mój anarchisto...Co mu się stało w głowę?!- zauważyła go
-Zoey proszę, nie rób wsi!- zastrzegła Inez
-MALFOY CWELU!- wrzasnęła niebieskowłosa zatykając usta dłonią przez co głos wydawał się grubszy
-Buahaha!- Seamus i Dean również byli w dobrych humorach
-Wreszcie cos się tutaj będzie działo!- zachwycił się Dean
-Naprawdę? To miło!- zauważyła Inez podając mu rękę- Nie mieliśmy okazji się poznać, jestem Inez Unique, a to jest...- dziewczyna właśnie spojrzała na siostrę który chyba z deczka zbledła (była bledsza od ściany)- Zoey...Wszystko gra?
-GRA?! WIESZ CZEGO NIE ZABRAŁAM Z CHATY?!?!?!?!?!?- krzyknęła- Aha, jestem Zoey Unique- podała w między czasie dłoń Dean’owi który czekał aż ktoś zwróci na niego uwagę.
-No słucham...Czego nie zabrałaś?- Inez przewróciła oczami
-Puszki Pandory! NIE WZIĘŁAM PUSZKI PANDORY!
-Co?- wszyscy Gryffoni jak na „trzy- cztery” spojrzeli na Zoey jak na nawiedzoną
-Zoey na Boga, zamknij się!- oburzyła się Inez
-Puszka Pandory to...yyy...puszka z żarciem dla naszej sowy która się nazywa Pandora- uśmiechnęła się Zoey, a reszta Gryffonów uspokoiła się i wróciła do przerwanych czynności
-Uff...- siory odetchnęły z ulgą
-Dobra, nie chce wam przerywać miłej pogawędki, ale musimy spadać na Transmutację- orzekł Seamus
-Ach, no tak!- powiedziała Inez wyciągając ręce w kierunku najbliżej zgromadzonych Gryffonów (Harry, Ron, Hermi, Zoey, Dean, Lee, Seamus, Neaville- który się dziś nie wyspał) pstryknęła palcami- TRZASK- i już byli pod salą.
-Dzięki!- krzyknęli wszyscy chórem wchodząc do sali.
-Chryste Panie...- Zoey spojrzała na baaaaaaaaardzo wysoki sufit- Tutaj pomieścilibyście słonia!
-Czasami musimy pomieścić wieloryba- stwierdził Quidditch’owy komentator- Jestem Lee Jordan, to jest Seamus Finnigan i Dean Thomas, którego już chyba poznałaś no i Neaville Longbottom- wskazał na kolegów- Wiecie, miło było, ale ja jestem w siódmej klasie. No to do zobaczenia!- rzucił krótko i pobiegł w stronę sali pana Binnsa.
-No i patrz Zoey jak szybko poznajemy ludzi- ucieszyła się Inez
-Faktycznie, tak szybko jak się robi hamburgery w McDolcu- Zoey też tryskała dobrym humorem idąc wzdłuż sali- Inez! Spójrz! Zawsze chciałam mieć takiego kotka!- stwierdziła patrząc na pręgowanego kota siedzącego na biurku, którego od razu złapała w uścisk
-Ale Blue, nie ruszaj tego kota!- wyrwał się Neaville
-Blue?- Zoey przystanęła, i Inez spojrzała badawczo na grubszego kolegę
-Tak, no wiesz, Blue...nie mogę zapamiętać twojego imienia- chłopak wyraźnie się zaczerwienił, a Zoey zbledła
-No to Zoey masz nową ksywkę- zaśmiał się Harry
-Tak, ale wiesz, nie jest taka zła. Neaville, poproś na przyszłość to dostaniesz ode mnie przypominajkę- stwierdziła siadając w jednej ławce z Seamusem, gdyż Inez usiadła z Hermioną. Aha, no i trzymając wciąż kota w rękach.
-No właśnie, Seamus, jak sądzisz, może nazwać go Dexter? A może do dziewczynka, to będzie DeeDee
-Zoey, zostaw tego kota, bo McGonagall...
-Przestań, co ona może mi zrobić? Na bank już choruje na sklerozę i nie pamięta gdzie jest sala w której mamy lekcję- oznajmiła, po czym Seamus zakrył dłonią twarz, a kot wyskoczył z objęć świruski, i zmienił się w panią profesor...
-He...he...he...dzień dobry- Blue wcisnęła się maksymalnie w ławkę machając delikatnie ręką i robiąc głupią minę do profesor McGonagall.
-Zapomnijmy o tym zdarzeniu Unique...a teraz drodzy uczniowie...- Profesor oddaliła się od dziewczyny która była lekko mówiąc przerażona.
-Co za zołza...- Inez usłyszała nagle w myślach głos swojej siostry. Ostatecznie Minerwa gawędziła coś o właściwościach legwana i jednocześnie sofy. Lekcja się skończyła.
-Nie rozumiem, nam pani Pryde kazała zamieniać gupika w rekina ludojada, a tutaj uczą jak się zamienia jakieś zwierze w jakąś rzecz!- zdziwiła się Inez wychodząc z sali.
-Wyluzuj, przynajmniej przymknęłam Seamusa, który non-stop gadał...- wtrąciła Blue
-Jak to PRZYMKNĘŁAŚ?- przeraził się Harry
-Ups...czy ja coś mówiłam?- zapytała Zoey „niewinnym” głosem pokazując szklankę którą trzymała w ręce
-Seamus? Zamieniłaś Seamusa w szklankę?!- Hermiona przystanęła- Accio szklanka!- krzyknęła wyciągając różdżkę w stronę Zoey
-Oddaj moją szklankę!- wybuchnęła Zoey wyrywając Hermionie szkło- Tam jest Seamus!- wrzasnęła pokazując na kolegę który nie mógł pozbyć się z ust liści.
-Rzuciłaś na niego „FloraDiFlora”?- zapytała spokojnie Inez- No, w końcu się go nauczyłaś, może jeszcze będą z ciebie ludzie
-Przepraszam Zoey...ja na serio nie chciałam- Hermiona przeprosiła Blue
-Nie ma sprawy, a ta szklanka, to po coś innego- wyjaśniła wskazując na „Seamusa”, a potem turlając go po ziemi do akurat przechodzącego Malfoya. BACH!
-Buahahahahaha!- rozległy się śmiechy na korytarzu, kiedy to Draco zaliczył glebę.
-No nie...Draco, żyjesz?- Inez podbiegła do chłopaka z wyrazem troski na twarzy- Nic ci nie jest? Odezwij się!
-Nie widzisz że z tego to normalnie nie wyjdzie przez rok! Przecież to była poważna stłuczka!- zażartowała Zoey podchodząc do niej wraz z Harry’m i Hermioną- Halo? Pogotowie? Mamy tutaj poważny wypadek, to wygląda na początek zarazy!- dokończyła wybuchając śmiechem
-Dobra Zoey, daj sobie spokój, bo Malfoy od razu coś wykabluje Snape’owi- stwierdził ostrzegawczo Dean łapiąc ją za ramię
-Serio?
-Tak, bo przecież „Snape to wielki, czarny i tłusto włosy postrach szkoły”- zaśmiał się Ron mówiąc kilka ostatnich słów słodkim, wprost dziewczęcym głosem
-Czy ktoś tutaj mnie wzywał?- rozległ się zimny głos tuz za Ronem
-Eee...dz...ieee..ń dooobr-y profesorze S...s...s...nape- wydukał Ron
-Skądże!- wyrwała się Hermiona
-Wyraźnie słyszałem...Takiego wyrazu pogardy nie da się puścić płazem i dlatego Gryffindor traci 20 punktów- warknął
-Ale to nie my!- krzyknęła Zoey- To on!- tutaj pokazała na jakiegoś pierwszorocznego Krukona idącego spokojnie korytarzem, który się przestraszył, kiedy palec dziewczyny wskazywał tuz na niego
-No proszę...niemożliwe. Wiesz dziewczynko, ty pewnie jesteś Zoey, lub Inez, wychowanki tej...tej...
-Tylko się proszę nie czepiać Gwen i nie próbować mi szperać w moich niebieskich myślach, bo i tak panu się to nie uda- warknęła Zoey
-Jak ty śmiesz....- wzburzył się Snape
-Normalnie, wolny kraj staruszku!- do dyskusji w dość bezczelny sposób włączyła się Inez. Na te słowa Snape odszedł od reszty coś gadając pod nosem.
-Inez, Zoey...to nie był dobry pomysł- jęknął Neaville- Teraz mamy z nim lekcję...
-A czego uczy ten frajer?- zapytała Blue
-Eliksirów...- dokończył chłopak, a dziewczyny upadły na podłogę (chyba w wyniku nagłego szoku). I, niestety, ta chwila nastała...Gryfoni musieli wybrać się na eliksiry. Lekcje (jak zwykle) mieli ze Ślizgonami.
-Co za nora...- jęknęła Inez wchodząc do sali
-Co za smród...- dokończyła Zoey zajmując (o zgrozo!) miejsce w pierwszym rzędzie- No, to kiedy ten...jak mu tam...No ten „frajer” przyjdzie?
-Zaraz- odpowiedział Ron
-I wejdzie tutaj szybkim krokiem trzaskając drzwiami- włączył się Neaville
BACH! No i Snape wparował do sali, cały czerwony ze złości
-Witam mojego ulubionego profesora! Jak leci?- krzyknęła Zoey, zanim Severus zdążył wypowiedzieć chociaż jedno słowo. Gryfoni zaśmiali się, a Ślizgoni spojrzeli na nich gniewnie.
-Tak...minął mi całkiem przyjemnie jeśli o to pytasz...- warknął profesor siadając za biurkiem- No to teraz sprawdzimy czy uczyliście się eliksirów przez wakacje...
-Jak to?- zapytała Inez
-SPRAWDZIAN!- ryknął, po czym wszyscy się wcisnęli w krzesła.
-Może zawiesić panu tabliczkę na szyi „Uwaga! Gryzę!”?- zaproponowała Zoey, myśląc że Hogwart to Viperfox.
-Istotnie...przyda się...- Snape był wyraźnie wkurzony. Zaczął chodzić po klasie i rozdawać kartki.
-Klasówka po wakacjach...ta szkoła mnie przeraża- pomyślała Inez- Zoey! Zoey!- wydarła się w myślach, wiedząc że jej siostra szpera teraz w głowach wszystkich w sali- Pomóż mi! Nic nie umiem! Co jak co, ale sama wiesz że z eliksirów to my jesteśmy nogi!
-Nogi? Z syropów to ja jestem proteza!
-Dobra szczegół. Wejdź w te brudne myśli Snape’a i podyktuj mi odpowiedzi- dokończyła swój interes Inez, po czym ona i jej siorka napisały sprawdzian bezbłędnie. Na sprawdzian był przeznaczony czas: 20 minut.
-Dobrze, dostaniecie oceny na następnej lekcji. A teraz drodzy uczniowie, zaczniemy nowy temat...Eliksiry, które sprawią, ze możemy wyglądać inaczej, to sztuka trudna, ale niezbędna do tego, aby zostać prawdziwym czarodziejem. A teraz...kto zna jakiś przykład takiego właśnie eliksiru?- zapytał, a Hermiona od razu wystrzeliła swoją rękę w górę, za to Harry i Ron spojrzeli po sobie znacząco (eliksir wielo-sokowy). Oczywiście nie wziął pod uwagę Hermiony.
-Nikt nie wie?- zapytał omijając wzrokiem Hermionę
-Przecież ona trzyma tą rękę tuż przed pańskim nosem! Może okularki?- rzuciła Zoey już podirytowana całą sytuacja i tą lekcją.
-Po co mu okulary?- zapytała w myśli Inez swojej siostry (Inez nie umie czytać w myślach, ale kiedy o czymś myśli, to jej siostra zawsze wie o czym)- Lepiej coś innego! Jak to było...to zaklęcie którego ty najczęściej używasz!
-Chodzi ci o PI...
-PINKUS!- szepnęła szatynka do swojej różdżki. Z jej czubka wyleciał fioletowy płomień, który trafiając w Severusa, sprawił ze jego szata zrobiła się intensywnie...RÓŻOWA! Cała klasa, łącznie ze Ślizgonami zaśmiała się strasznie głośno.
-AAAA!!!!!!!!!!- Snape w panice zaczął skakać naokoło biurka, co wyglądało jak jakiś obrzęd. Przez to strącił parę próbówek z eliksirami różnych kolorów, które wywołały niemały pożar.
-Zaraz się go pozbędziemy....- rozkazała Hermiona swojej różdżce, i wystrzelił z niej strumień wody o całkiem nie małym ciśnieniu. O dziwo, pożar zrobił się większy.
-Profesorze! Niech pan coś zrobi! Zaraz zostaniemy frytkami!- wrzasnęła Zoey, po czym stado Ślizgonek w panice przebiegło po niej.
-EMPIRUS BLACHO!- warknął zirytowany na maksa Snape, po czym po płomieniach został tylko pył.
-Super!- jęknęła Zoey wstając- Jestem cała brudna!- po chwili dziewczyna spojrzała na jej nowego nauczyciela i wybuchnęła śmiechem. Cały Gryffindor się do niej przyłączył.
-Z całym szacunkiem...wygląda pan jak idiota!- stwierdził śmiejąc się Harry, który uznał że teraz jest najodpowiedniejszy moment na to, żeby mu dopiec.
-DOSYĆ!- wrzasnął Snape- NA MIEJSCA!
Wszyscy potulnie usiedli, a „Unikalne” przewróciły oczami.
-Gryffindor się chyba za bardzo zapomniał, że jest na lekcji eliksirów! Dzięki mnie, jesteście już na minusie, a teraz to dopiero będziecie. Całemu Gryffindorowi odejmuję 100 punktów! Nigdy tego nie odpracujecie!
-Zoey!- Inez szturchnęła ją w ramię- Zahipnotyzuj go!
-No dobra- potwierdziła Blue, po czym zamknęła oczy a na jej twarzy pojawił się wyraz skupienia. Po sekundzie Snape runął na podłogę, po czym podniósł się z niej z uśmiechem na twarzy
-Drogie dzieci...Gryffindor to wspaniały dom! Dostają 200 punktów za wyjątkowa mądrość i za to że są. Hahaha! Jakie życie jest piękne, nieprawdaż? Lata 70. To były czasy! Pacyfiści, łączmy się!- krzyknął, a cała sala prucz bliźniaczek spadała z ławek na podłogę, przez nagły szok. Snape zaczął śpiewać jakieś anty-wojenne pieśni, i zaprosił Hermionę do tańca (wciąż będąc w różowej szacie).
-Wiesz....może nie dokładnie o to mi chodziło, ale jest ok.! HIPPISUS!- krzyknęła Inez, a z czubka jej różdżki poleciał w stronę Snape’a błękitny dym nafaszerowany kolorowymi kwiatami. Po sekundzie Severus wyglądał jak typowy hippis! Bose stopy, okrągłe okularki, flanelowa i kolorowa koszulka, dżinsy „dzwony”, opaska na włosach i rzemykowe ozdoby na rękach i szyi.
-Co się stało? Profesorze, to pan?- zapytała z przerażaniem Pansy
-Unique- zwrócił się do Inez- Doskonałe zaklęcie! Teraz ja to zastosuje! HIPPISUS!- spróbował, a potem cała sala była pełna pacyfistycznych plakatów, kadzideł, koraliki wisiały w drzwiach, a zamiast ławek były takie podłużne materace w wielkie czerwone grochy. Stoły były pokryte różowymi obrusami w motywy gandzi wszędzie.
-Jestem w poważnym szoku....- jęknął Ron
-No...czuje się jak w domu- stwierdziła Zoey częstując się od Profesora balonową gumą do żucia.
-Tak, ta szkoła coraz bardziej mi się podoba- powiedziała Inez z miną pełną dumy i satysfakcji oraz z potężnym uśmiechem.

!Zoey!

klopoty 2004-03-26 17:09:24
skomentuj (30)

Pierwszy dzień w Hogwarcie
Po jakże wspaniałej uczcie powitalnej na której oczywiście Zoey nie
mogła się powstrzymać od rozpoczęcia bitwy na jedzenie
wykorzystując jako armatki łyżki ( nie będę nawet wspominać o tym
że wszyscy Gryffoni włącznie ze mną chętnie się przyłączyli )
ruszyliśmy za Hermioną
do naszego.... eeeee..... jak to oni nazywają???? A POKOJU
WSPÓLNEGO. Okazało się że nasz dom znajduje się na jakiejś wieży!
Kurcze nie mogli go zrobić gdzieś niżej!!! Codziennie tyle
wspinania........ehhhhhhhh. No cóż jakoś sobie poradzę. Więc kiedy
dotarliśmy już prawie na sam szczyt tej wierzy wszyscy
zatrzymaliśmy się przed jakimś obrazem grubaśnej babki, która
zaczęła z nami gadać:
-Podajcie hasło- powiedziała kobieta
-Zoey zobacz ona się rusza- stwierdziłam
-Ona gada- odparła Zoey
-ona prosi o hasło- odpowiedziałam
-eee tam u nas to nawet wyłazili z obrazów i podawali ręce na
powitanie- Zoey wyjaśniła nowym przyjaciołom którzy od dłuższego
czasu przyglądali się naszej bardzo inteligentnej wymianie zdań.
-podajcie hasło bo inaczej was nie wpuszczę- powtórzyła prośbę
Gruba Dama ( podobna tak na nią mówią )
- a jakie jest- zwróciła się Zoey do Hermiony
-Snape żuje – powiedział z zadowoleniem Harry. Po tych słowach
portret odsuną się wpuszczając nas do środka. Naszym oczom
ukazało się ogromny ”salon”.
-eXtra- odpowiedziałyśmy równocześnie z Zoey
Kiedy weszliśmy do środka w kominku pojawiła się głowa
Dumbledore’a:
- witajcie- przywitał się
-dzień do......-nie zdarzyłam odpowiedzieć gdyż w tej samej chwili
Zoey wrzasnęła
-aaaaaaaaa, ludzie pomórzcie mi ugasić ten ogień w kominku bo
inaczej nasz dyrcio się sfajczy- złapała za różdżkę, wypowiedziała
zaklęcie i z jej czubka popłynął strumień wody który skierowała w
stroną Dumbledore’a.
-Zoey nie!!!- krzyknęłam lecz ta wcale nie zwróciła na to uwagi i nadal oblewała profesora. W końcu jednak Hermi wypowiedziała zaklęcie Accio różdżka Zoey i skończył się strumień wody.
-to nie było konieczne- stwierdził Dumbledore

-przepraszam -wybąknęła moja siostra ponieważ Hermiona już ją ciągnęła na bok aby jej wyjaśnić o co chodziło z tym kominkiem.
-Inez mam do ciebie prośbę- zwrócił się do mnie dyrcio- czy mogłabyś wpaść do mnie do gabinetu. Mam dla was szaty, różdżki, podręczniki i takie tam.
- Tak zaraz będę -powiedziałam
- dobrze to czekam- odpowiedział siwobrody i zniknął w płomieniach
- Zoey ja idę na chwile do Dumbledore’a po nasze rzeczy- zwróciłam się do siorki
-oki. W takim razie ja idę zwiedzić nasze dormitorium- odparła
-dobra. Niedługo wrócę. Hermi zajmij się nią- zwróciłam się do nowej przyjaciółki
-oczywiście. Zrobię to z wielką przyjemnością- odpowiedziała- chodź Zoey
- no to pa- rzuciłam na przegnanie, wymówiłam zaklęcie, pstryknełam palcami –TRZASK- i już byłam w gabinecie naszego dyrektora
- już jestem, bardzo przepraszam za moją siostrę- wybąknęłam
-nic nie szkodzi-powiedział dyrcio- proszę oto wasze rz....- nie zdążył dokończyć gdyż jego wypowiedz przerwała wpadająca przez okno czarownica (lecąca na miotle)- to była Gwen
-siema Inez- przywitała się moja była dyrka
-ellooo- odpowiedziałam- co słychać Gwen
- wszystko po staremu. A u was- zapytała
-jak na razie dobrze i mam nadzieje że tak zostanie- odparłam- myślę że Zoey też chciała by z tobą pogadać
- w takim razie teleportuj ją tutaj- powiedziała Gwen
-już się robi- odparłam i pstryknełam palcami- TRZASK- i już Zoey była w gabinecie
-Inez czy mogłabyś mnie wcześniej uprzedzać o tym że zamierzasz mnie teleportować. Troszkę dziwnie się poczułam gdy nagłe jakaś siła wyrwała mnie z naszego dormitorium.- wyjaśniła moja siostra- o siema Gwen
-Ello Zoey- przywitała się Gershon
-ok. siorka następnym razem postaram się siebie najpierw uprzedzić- wyjaśniłam
-a więc tak- do rozmowy wtrącił się Dumbledore- tu są wasze nowe szkolne szaty, różdżki, podręczniki i reszta przyborów szkolnych- wskazał palcem na stos rzeczy leżących na jakimś fotelu w rogu gabinetu
-dzięki- powiedziałyśmy równocześnie
- nie ma za co- odpowiedział siwobrody- myślę że panie chciały by porozmawiać sobie na osobności więc idę do Minerwy ponieważ muszę z nią porozmawiać o jutrzejszym dniu. Jak niektórzy zauważyli na uczcie powitalnej nie pojawił się nowy nauczyciel OPCM więc muszę to jakoś załatwić.- do zobaczenia jutro „unikalne” i do widzenia Gwen- rzucił dyrcio wychodząc z pomieszczenia
- narcia Albciu- odparła amerykanka- a więc mam dla was niespodziankę „unikalne” ale również prośbę do ciebie Inez
-słucham- zapytałam
-wpadnij w niedziele do rodziców do Londynu ponieważ martwią się co się stało z Zoey
-oczywiście- odparłam
-to oni nic nie wiedzą- zapytała niebiesko włosa istota
-owszem nie miałam czasu im tego wyjaśnić ale za to będę miała pretekst aby wpaść w weekend do Londynu
-ok. to przywieziesz mi kilka potrzebnych drobiazgów z mojego pokoju. Ale najpierw musze się zastanowić co. Ale o tym później. Co masz dla nas Gwen
- a tak już wam to daje- wyjaśniła była dyrka wyciągając coś z torby- to dla ciebie Inez
-dzięki a co to jest?- zapytałam
-to jest peleryna niewidka. Myślę że ci się przyda- odparła wyciągając z torby drugi pakunek- a to dla ciebie Zoey
- super. Dzięki wielkie. A co to jest?- zapytała moja siorka
- to jest mapa Hogwartu. Niestety taka zwykła. Pokazuje tylko plan zamku. Ale myślę że i tak będzie to wam potrzebne a w szczególności tobie Zoey bo wiem że z twoja orientacją w terenie coś tak nie do końca najlepiej- powiedziała Gwen i wszystkie parsknęłyśmy śmiechem
-no dobra to ja już lecę mam mnóstwo roboty w szkole. Nara „unikalne”
-Nara Gwen- odpowiedziałyśmy i dyrka wyleciała na miotle przez okno
-to co idziemy do Dormitorium- zapytałam się siorki
-no pewnie. Tylko trzeba cos zrobić z tym wszystkim- tutaj wskazała na stos przedmiotów spoczywających na wielkim fotelu
-to pestka- odparłam i wypowiedziałam zaklęcie Locomoto. – a teraz my.. przygotuj się Zoey
-ok.- powiedziała. Złapałam siostrę za rękę i pstryknełam palcami- TRZASK- i już byłyśmy w naszym nowym dormitorium
-Ładnie tu -powiedziałam i rozejrzałam się po pomieszczeniu ( ściany były pomalowane w różne kolorki )- Zoey czy to przypadkiem nie twoja robota z tymi ścianami
-zgadłaś...Jak tu weszłam i zobaczyłam te ponure gołe cegły to nie wytrzymałam i rzuciłam zaklęcie malowania ścian. Nie uważasz że teraz jest o wiele lepiej- zapytała
- no pewnie że teraz jest eXtra-odparłam i skierowałam się w stronę mojego łóżka- idę spać. Mam już dość wrażeń jak na jeden dzień
-ja też odparła Zoey ziewając. Położyłyśmy się do łóżek:
-Dobranoc Inez
-Dobranoc

INEZ

klopoty 2004-03-23 19:02:03
skomentuj (15)

W pociągu (CD)
-Coś z wózka kochaneczki?- wycedziła Zoey wchodząc do przedziału pełnego czarownic i czarodziejów w czarno- zielonych szatach.
-Eee...a gdzie jest pani sprzedawczyni, no...ta co zawsze?- spytał jeden z dwóch dużych chłopców którzy nie za bardzo różnili się wyglądem.
-No wiesz, chirurgia czyni cuda- zażartowała Zoey, po czym cos ją brutalnie pociągnęło do tyłu.
-Zoey głąbie! Co ty robisz?- Inez weszła do przedziału trzymając „siste” za ogon.
-Ja? Spójrz na siebie!- Zoey właśnie złapała swoją siorkę za ręce, przerzuciła przez siebie, przez co ta wylądowała w ramionach jakiegoś „przystojniaka” z przedziału.
-Yyy...Jestem Draco Malfoy, miło mi- chłopak przedstawił się Inez którą właśnie trzymał w objęciach.
-Malfoy?! Ale jazda!- krzyknęła Zoey wstając i poprawiając swoją fryzurę (przy okazji stwierdziła że „kochana” siostrunia zostawiła jej kocie uszy) przyglądając się Draconowi- Jesteś synem tego ścieka z Ministerstwa Magii Kornelcia Knocia?- uśmiechnęła się dziewczyna pokazując wszystkim swoje uzębienie-Aha, Inez, zabierz to włochate COŚ z mojego pięknego zderzaka (czytaj: głowy)
-Przepraszam za moją...eee...siostrę. Ona zażywa leki, które powodują że nie wie co mówi- odparła Inez odsuwając się od Malfoya (który chyba zaniemówił).
-Nic się nie stało- uśmiechnął się Draco do Inez (która mu się podobała, ze wzajemnością- a Zoey wie to, bo przed sekundą „wdarła się” do ich umysłów- wyjaśnienie jak to robi w pierwszej notce).
-Ona nie zażywa leków! Powiedziała to na specjalnie!- wyrwała się brunetka z tłustymi włosami wstając
-Ej Malfoy, fajnego masz psa...jaka to rasa? Mops?- zapytała ze zdziwieniem „kicia”. Inez złapała się za głowę, i powtórnie przewróciła oczami. Malfoy parsknął śmiechem, tak jak i jeszcze dwóch chłopaków w przedziale (przypominających beczki).
-No...To jest Pansy Parkinson- Draco wskazał na „mopsa”- A tutaj jest Crabbe i Goyle- tutaj pokazał na „beczki”- A to jest Grunewalda i Brunchilda- a tutaj machnął placem w stronę dwóch innych dziewczyn-Więc, a wy, to kto?
-Ja jestem Inez Unique, a to moja siostra...bliźniaczka...Zoey
-No co? Czy ja znów zrobiłam cos złego...Ej! Jakiego ty masz wyczesanego wężusia na płaszczu!- zauważyła Zoey wskazując na godło Slitherinu na płaszczu Dracona
-Tak, to jest godło naszego domu. A wy w jakim jesteście?- zapytał nie rozumiejący nic blondyn
-No więc my...- zaczęła Inez
-A jakie są?- skończyła jej siorka
-No nie...wiesz co Zoey, idź już stąd!- parsknął blondasek, na co Zoey....
-NIE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!- Inez próbowała rzucić zaklęcia na nią, ale było za późno, gdyż za pomocą telekinezy (moc umysłu polegając na podnoszeniu ludzi i przedmiotów siłą woli, w przypadku Zoey niezależnie od ich wielkości, rozmiarów, ilości, ciężaru) przystawiła Malfoya do sufitu grożąc że wytrze mu o niego cały żel na jego łbie...
-Zoey na Boga! Opanuj się!- wrzasnęła Inez i w tym momencie ktoś wparował do przedziału
-Co się tutaj dzieje?!- zapytała Hermiona stając w przejściu
-A no wiesz...- stwierdziła Zoey „puszczając” Dracona, który z jękiem upadł na podłogę. Inez pomogła mu wstać, przepraszając za zachowanie siostry.
-Dobra, ja stąd spływam. Idę dla tlenionego po cysternę z żelem do włosów- warknęła „kicia” wychodząc- A tak przy okazji Inez...mogłabyś?- zapytała wskazując na kocie uszy i ogon
-Tak oczywiście- odparła jej siostra wyciągając ręce w jej stronę i mrucząc pod nosem zaklęcie odwołujące. Draco rzucił gniewne spojrzenie Hermionie i Zoey które wychodziły (Zoey pokazała mu język). Inez została. Całe grono Ślizgonów za „rozkazem” Malfoya miało się wynieść. MOPS, rzecz jasna, protestował, ale kiedy Inez doprawiła jej świński ogon, ta zniknęła za drzwiami szukając jakiegoś prefekta. Zaczęli gadać o różnych sprawach. Z czasem było widać niebieskowłosą szajbuskę jeżdżącą po pociągu na wózku z przekąskami w te i w te. Po pewnym czasie, Zoey znudzona już „jazdą” wtargnęła ponownie w oklejone żelem myśli Draco. Okazało się, że ten zabujał się w Inez...
-Ej sorry, kiedy już dojedziemy do tego Hegwartu
-Hogwartu Zoey, Hogwartu- poprawił ją ze śmiechem Harry. Hermiona właśnie czytała pozostawioną wcześniej przez Inez nowojorska prasę...
-Rany...w tej gazecie pisze strasznie dużo o twojej szkole i dyrektorce Zoey- przyznała Hermi dziwiąc się.
-Co? O Gwen? A tak! Ona jest super! Bardzo znana postać jeśli chodzi o te wszystkie brukowe gazety, wszędzie można spotkać jej zdjęcia, a prasa sprzedaje się najlepiej jeśli jest w niej z nią wywiad. Ej Ron, a co to właściwie jest?- spytała Zoey trzymając w ręce paczuszkę z „Fasolkami wszystkich smaków”.
-To jest coś w rodzaju fasolek. Możesz znaleźć każdą, od czekolady i toffi po starą oponę- zaśmiał się Ron, po czym stwierdził że właśnie połknął chrzanową.
-Ciekawe co na to producent...i jaki jest tego skład!- dziewczyna zerknęła na drugą stronę opakowania- Nie ma napisanego składu...Co za szmelc!
-Bo to jest zaczarowane- wyjaśnił Harry- U was w Viperfox, i w ogóle w Stanach nie ma żadnych takich...wynalazków?
-Są, od takich siuwaksów to aż się roi! Ale, cóż, wiadomo, wszystko się różni. A macie tutaj może „Śpiewające owieczki”?
-Co?- powtórzyła trójka
-„Śpiewająca owieczka”, to taki baranek, o różnych smakach. Tylko ze nikt ich nie je, bo one śpiewają, i to świetnie! Zaśpiewają ci to, co zechcesz! No a jak już zjesz...no to dzwoni ci w żołądku- Zoey sięgnęła po kolejne opakowanie z czekoladową żabą-Ej, a macie tutaj przystojnych facetów? I fajnych przy okazji?- „Kicia” była pełna nadziei.
-Pewnie że tak! Parę takich delikwentów to się tutaj znajdzie!- stwierdziła radośnie Hermiona odkładając gazetkę- Na przykład fajny jest jeden z Krukonów, Ray McLoud! Naprawdę przystojny! No jest jeszcze kilku takich przyjemnych, jest jeszcze oczywiście....- Gryfonka nie dokończyła, bo na twarzy Harry’ego zagościł potężny uśmiech i po chwili wrzasnął:
-WOOD!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
-A który to Wood?- spytała po sekundzie Zoey, myśląc że chodzi o dyskusje jej i Hermiony. Koleżanka wskazała za to na drzwi do przedziału w których stanął były kapitan drużyny Gryfonów.
-Witaj Harry! Ron, Hermiona, miło was widzieć, no i waszą koleżankę także...- chłopak wszedł do środka- Jestem Oliver Wood- przedstawił się, po czym się tak słodko uśmiechnął
-O siema...jestem Zoey Unique...nowa w Hogwarcie- dziewczyna odwzajemniła uśmiech
-Zoey jest na serio ekstra! Przyszła z Viperfox’u! Będzie tez przydzielana do domu, i kibicujemy żeby była z nami...A co ty tutaj właściwie robisz Wood? Przez ostatni rok nie miałem od ciebie żadnych wiadomości- stwierdził Harry marszcząc czoło
-No wiesz...zrobiłem jeszcze jedną zaoczną klasę...i dostałem posadę w Hogwarcie...- wyjaśnił Oliver
-Cos ty! Będziesz nas uczył?!- Ron niedowierzał
-No, tak jakby
-A przynajmniej powiedz czego!- nalegała Hermiona
-Będę...właściwie nie można nazwać tego nauczaniem, bo będę trenerem Gryfonów jeśli chodzi o Quidditch
-Quidditch?! Gracie w Quidditch?!?!- włączyła się do dyskusji także Zoey
-No pewnie że tak!- potwierdził Ron-a u was?
-U nas?- Zoey wstała, po czym wchodząc na siedzenie zaczęła coś grzebać w ogromnym kufrze. Widać było że zaraz cos z niej wyciągnie- U nas, to nie ma lepszego pałkarza niż ja i Inez...- dokończyła wyciągając pałeczkę. Wszyscy wytrzeszczyli oczy...
-Super, to przyjdź na treningi, wraz z twoją siostrą. Fred i George właśnie skończyli Hogwart, a poza tym są zbyt zajęci sklepem, a interes idzie im doskonale!- przyznał Wood
-Pewnie że przyjdziemy...Z takim przystojnym trenerem- powiedziała dziewczyna z uśmiechem, a Oliver poczerwieniał
-Ok., to ja się zmywam. Idę do McGonagall, potem pewnie jeszcze wpadnę. Na razie Zoey...- powiedział wychodząc. Gryfoni spojrzeli się na amerykankę
-Słabo...ty w ogóle nie bawisz się w te całe „gierki” ani „podrywy”- zaśmiał się Ron
-Naprawdę grasz w Quidditcha?- Harry’ego interesowało tylko jedno
-No pewnie! Inez jest uważana za najlepszego gracza, a ja za najbardziej...
-Chaotycznego- w drzwiach stanęła Inez z uśmiechem- Zoey zawsze waliła w przeciwników tłuczkami z taką siłą, ze...
-Inez, możesz tego nie mówić!
-Że jeden dziewczynie złamała nogę, a chłopakowi z bardzo sztywnym irokezem...No cóż...Zoey plus tłuczek to para fryzjerów doskonała- dokończyła kochana siostrunia Zoey
-Zdarza się- zaśmiała się „Kicia”- Jak tam randka z Malfoyem?- zboczyła z tematu
-Całkiem dobrze...a jak Wood?- Inez usiadła obok Harry’ego
-Spoko...kurcze, ile ona ma lat?- zapytała Zoey
-Wood? Chyba jeszcze 18...- odpowiedział Harry
-Inez, ty...no...chodzisz z Malfoyem?- spytał Ron bardzo zawiedzionym głosem
-No coś ty, ale chłopak nie jest taki straszny- dziewczyna wyjrzała przez okno- Ej, to nie jest Hogwart?- zapytała wskazując na potężny zamek
-O Dzizus... mundurki, sprawdziany, lekcje, wspólne obiady- WITAJ ZGROZO!- „Kicia” wyglądała na załamaną-Aha, wiesz co, ta walizka jest tak duża, jakbyś tam trzymała wieloryba- dziewczyna zaczęła grzebać coś w kieszeni na kolanie w swoich szerokich, długich, workowatych dżinsów- bojówek i wyciągnęła różdżkę
-Zoey, lepiej przyznaj się od razu przyznaj się skąd masz różdżkę!- wrzasnęła wściekle Inez, mając już dość podbojów swojej „sisty”.
-Hehe...pożyczyłam od tej marnej imitacji faceta...- zaśmiała się i wycelowała w kufer- MINIMALUS!- krzyknęła, a kufer zrobił się wielkości normalnej walizki- Ty niesiesz!
-Marzysz!- zaprzeczyła Inez
-Dziewczyny, spokojnie! Wysiadamy!- pogoniła je Hermiona, gdyż pociąg właśnie stanął.
-O rany...czytałam o tym miejscu. To Hogsmeade! – zachwyciła się Inez z różową, futerkowa walizka w ręce
-Hogwarcie, drzyj!- Zoey wyskoczyła z pociągu w dżinsowej kurtce i okularach przeciw słonecznych (mimo ze było już ciemno). Jednak po chwili coś jej zasłoniło widoczność- Ej! Kto tutaj przytargał ten głaz...- stwierdziła ściągając okulary i patrząc do góry- O rany...
-Cześć Hagrid- wyrwał się Harry, Ron i Hermiona
-Siemacie...o! A to kto?- powiedział przyglądając się bliźniaczkom
-Na moje zielone skarpetki...ty jesteś pół olbrzymem!- Inez była zachwycona tym zjawiskiem
-Hagrid, słuchaj, ile ty jadłeś drożdży żeby tak urosnąć?- zapytała chaotycznie Zoey- Ja jestem wyższa od siostry tylko 4 cm (Zoey ma 179 cm, a Inez 175 cm)!
-Nie przejmuj się! Wystarczy odrobina świeżego powietrza i dużo witamin- uśmiechnął się pół-olbrzym
-Ja jestem Inez Unique, a to moja siostra Zoey, jesteśmy nowe- wyjaśniła szatynka
-Tak, to wy jesteście pierwszoroczne?!- zdziwił się Hagrid
-Nie, no coś ty. Chodziły do innej szkoły- wyjaśnił rzeczowo Ron- Dobrze Hagrid, to my się zmywamy
-Papa!- zawołały siostry równocześnie
-Czy ja pomyliłam go z głazem?!- spytała ze śmiechem Zoey
-Tak, pomyliłaś go z głazem- Harry tez się zaśmiał
-Cieszmy się że tylko z głazem, a nie, tak jak kiedyś...Pomyliła emerytkę z gazetą, a nasza koleżankę z wycieraczką...- wyjawiła tajemnicę Inez wchodząc pomiędzy ta dwójkę. Harry nagle przystanął.
-Hej Harry, idziesz?- spytała Hermiona. Potter nie słyszał. Wpatrywał się w Cho, która właśnie z czegoś śmiała się wraz z Wodd’em...
-Co to za szczurzyca?!- Zoey zacisnęła pięści, po czym Cho się przewróciła...Oliver powstrzymał od śmiechu z powodu niezdarności swojej koleżanki. Ostatecznie nawet kiedy próbowała wstać, nie udawało się jej to
-Ma za swoje!- zaśmiała się szyderczo Zoey. Inez w tym czasie rozmawiała z Malfoyem
-Mam szczera nadzieję, ze będziesz w Slitherinie- powiedział Draco całując ją w rękę
-Pożyjemy, zobaczymy- uśmiechnęła się Inez zalotnie
-Hej! Inez! Idziesz?- zawołała ją Hermiona
-Już idę!- odkrzyknęła jej- No...to do zobaczenia- pomachała Draconowi i pobiegła do Gryfonów. Właśnie siedzieli w powozie, kiedy nad jeziorem wiozły ich testrale
-Ojej...czy ja się nie przewidziałam, czy te powozu same się...wiozą?!- zaprzeczyła Zoey
-No właśnie też się zastanawiam, ale tutaj wszystko jest tak dziwne, że książki Tolkena to pikuś!- przyznała Inez z równie przerażoną miną
-Testrale wyglądają jak czarne konie ze srebrnymi oczami. Widzą je osoby tylko te, które widziały czyjąś śmierć- wyjaśniła uważnie Hermiona
-Ja widziałam śmierć muchy! Inez taką ja brutalnie pacnęła taką „łapką” do zabijania much!- pochwaliła się Zoey- ale tutaj to chyba chodzi o śmierć człowieka, prawda?- dokończyła. Hermiona pokiwała znacząco głową.
-Harry, a tobie co?- spytał rudzielec przyjaciela
-No sam wiesz...Nie wiem co sadzić o tym co Zoey zrobiła Cho...- wyjaśnił ściszonym głosem Harry
-Stary, nie przejmuj się tak. Zoey i Inez są w porządku! Wiesz, może być śmiesznie...- stwierdził Ron, a Harry się uśmiechnął. Mimo tego, było mu jednak ciężko...Ale nie z powodu Cho, ani sióstr Unique- chodziło o Syriusza...Przyszedł czas na kolację. Inez i Zoey stały w tłoku razem z pierwszorocznymi. Nie dość że czuły się idiotycznie, to jeszcze czuły wszystkich spojrzenia na sobie. Tiara się jak zwykle rozgadała, a McGonagall wyszła na środek żeby wyczytać nazwiska
-Dobrze, miejmy to już za sobą, więc na początek powitajmy nowe uczennice, które przyszły do nas z Viperfox’u. Będę uczęszczać do szóstej klasy, no ale muszą być gdzieś przydzielone...Inez Kitty Sabrina Unique!- wyczytała, a Inez już zrzedła mina na dźwięk swojego pełnego imienia. Profesor McGonagall założyła jej na głowę tiarę, a Zoey jak zwykle znudzona życiem, nie mogła się powstrzymać od zmącenia czegoś...Weszła po raz kolejne w ulizane myśli Dracona, który błagał wszystko na tym świecie co istnieje, żeby tylko Inez była w Slytherin!
-Hm...Inteligencja, błyskotliwość, poczucie własnej wartości...Idealnie zapowiadasz się na bohatera przyszłych powieści historycznych! Cenisz w innych odwagę, i jesteś bardzo towarzyska, oraz przyjazna...Zatem nie może być inaczej, więc...
-Slytherin, Slytherin!- kibicował cicho Malfoy
-GRYFFINDOR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!- wydarła się tiara, a Draco mało nie walnął na zawał. Stół Gryfonów bardzo się cieszył. Inez tak naprawdę nie chciała być w Slytherinie.
-Zatem chodźmy dalej...Zoey Scarlet Nina Unique!- wyczytała profesorka, a Zoey przecisnęła się przez tłum dzieciaków. Minerwa nałożyła jej czapeczkę na głowę, kiedy...
-AAA!!!! Co ty masz w tej głowie?- wydarła się tiara
-Mózg ty gadający berecie!- pomyślała Zoey ściskając pięści
-Dobrze zatem...Olbrzymie zdolności! Poczucie humoru, odwaga, jesteś towarzyska. Walczysz o swoje zdanie i przekonania, cenisz w ludziach ich bardziej towarzyska stronę...więc może Slytherin?
-NIE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!- wydarł się Malfoy, który po sekundzie zemdlał
-Hehehe....żartowała, oczywiście że GRYFFINDOR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!- Zoey wstała z taboretu, ale potem:
-Gdzie jest do cholery stół tego całego Gryffindoru?!- zapytała samą siebie
-Zoey, tutaj jesteśmy!- Harry, Ron i Hermiona zaczęli machać rękoma
-No tak, nie ma to jak jej orientacja w terenie- stwierdziła Inez, po czym deportowała ją na ławeczkę obok stołu Gryfonów.
-Gratuluję wam- Hermiona uścisnęła dziewczynom ręce
-Super!- ucieszyła się Inez
-To jak, zdrowie?- zaproponowała Zoey wszystkim wokół (nikogo praktycznie nie znała)
-ZDROWIE!!!!- odezwali się chórem z Inez na czele i dało się słyszeć dźwięk „bijących” się o siebie kielichów z zawartością w postaci soku z dyni. Tylko że dziewczynom bardzo uważnie przyglądał się Profesor ubrany cały na czarno, a także z tłustymi włosami.
-A więc Gryfoni zyskali „królewny ŚMIESZKI”? W końcu będą na minusie jeśli chodzi o punkty przyznawane domom na koniec roku- pomyślał Snape uśmiechając się wrednie...

!Zoey! ( I TROSZKĘ INEZ )

klopoty 2004-03-20 10:27:38
skomentuj (22)